Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/12917 K.2024/2330

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ, OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci ile dördüncü fıkraları, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ile beşinci fıkrası, 43 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Adana

10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2019 tarihli ve 2018/50 Esas, 2019/76 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci ile dördüncü fıkraları, 43 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ile beşinci fıkrası, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın,

sanık müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 10.03.2021 tarihli ve 2019/1098 Esas, 2021/711 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. 2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 09.02.2023 tarihli ve 2022/12797 Esas, 2023/521 Karar sayılı kararı ile sair temyiz itirazların reddine karar verilerek.

"Mağdurun aşamalardaki ifadeleri, savunma, 08.12.2015 günlü anal muayene raporu ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, ilk derece mahkemesince sanığın değişik zamanlarda on üç yaşı içerisindeki mağdura yönelik istismar eylemlerini organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp,

mevcut haliyle sübuta eren eylemlerinin zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un 103 ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkralarına göre cezalandırılması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması" ve "Mağdurun aşamalardaki beyanları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, İlk Derece Mahkemesince sanığın olay günü on beş yaşından küçük mağdura yönelik alıkoyma eyleminde hile unsuru gerçekleşmediği gibi cebir veya tehditle suçun işlendiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delilde bulunmayıp,

mevcut haliyle gerçekleştirilen fiilin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrasında düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi" karşısında hükümlere yönelik istinaf başvurularının kabulü yerine esastan reddedilmesinin hukuka aykırı bulunması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanunun 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Adana

10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.07.2023 tarihli ve 2023/177 Esas, 2023/245 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ile beşinci fıkrası, 43 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmekle,

5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrasında yer verilen. "Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir." hükmü uyarınca dava dosyası doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, şikayetten vazgeçmenin dikkate alınmadığına, mağdurenin beyanı dışında iddia olunan olaylara ilişkin hiçbir delillin bulunmadığına ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, kararın sanık lehine bozulması talebine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir. B.

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Özetle; sanık hakkında üst hadden ceza tayin edilmesine, vekalet ücreti verilmesi talebine ve dilekçesinde belirttiği hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu,

eylemlere uyan suç vasıfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana

10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.07.2023 tarihli ve 2023/177 Esas, 2023/245 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve mağdure vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Adana