Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/13976 K.2024/6686

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında katılan mağdureye karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Isparta

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.07.2014 tarihli ve 2013/141 Esas, 2014/138 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun değişikliğinden önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109/1, 109/3-f, 109/5, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 20.01.2022 tarihli ve 2021/2081 Esas, 2022/518 Karar sayılı kararı ile sanığın katılan mağdureye karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere yönelik;

'Sanığın aşamalarda mağdurenin kendisine yaşının büyük olduğunu söylediği yönündeki savunması ile bunu doğrular şekilde tanık Ümit'in ifadesinde mağdurenin olay günü sanıkla konuşurken lise 1. sınıfa gittiğini söylediğini belirtmesi ve tüm dosya içeriği nazara alındığında,

olayda 5237 sayılı Kanun'un 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı denetime elverişli gerekçe gösterilmek suretiyle tartışıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230. maddesine muhalefet edilmesinin hukuka aykırı bulunduğuna' karar verilmiştir. 2. Yargıtay

9. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda Isparta

2. Ağır Ceza Mahkemesi, 15.09.2023 tarihli ve 2022/83 Esas, 2023/222 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6545 sayılı Kanun değişikliğinden önceki 5237 sayılı Kanun’un 103/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun’un 109/1, 109/3-f, 109/5, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Yapılan yargılama neticesinde, sırasıyla hazır bulunan sanık ile müdafiinin ve iddia makamının dosyaya ilişkin görüşleri alındıktan sonra, iddia makamının esas hakkındaki görüşünün tespit edilmesi, esas hakkındaki görüşe ilişkin sanık ile müdafiinin aynı sıralamaya göre beyanlarının tespitini müteakip yargılamanın bitirildiği 15.09.2023 tarihli hüküm duruşmasında hazır bulunan sanığa son sözü sorulduktan sonra hükmün kurulması gerekirken sanıktan son sözü sorulmadan yargılamanın bitirilmesiyle hükmün tesis ve tefhimi,

5271 sayılı Kanun'un 216. maddesine açıkça aykırılık teşkil edeceğinden savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usûl kuralına aykırılık nedeniyle hükmün, esasa ilişkin yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR