Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/1616 K.2024/5079

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Ankara Batı

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.04.2019 tarihli ve 2018/198 Esas, 2019/114 Karar sayılı kararı ile mevcut deliller değerlendirilerek müsnet suçtan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararın suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin duruşmalı olarak yapılan incelemesi neticesinde 13.05.2022 tarihli ve 2019/1564 Esas, 2022/783 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararı kaldırılarak, müsnet suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir. Verilen karar katılanlar ve katılan mağdure vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca ret, onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanların Temyiz İsteği Tanıkların beyanlarının çelişkili olduğuna, bilirkişi raporlarının tanık beyanları ile de çeliştiğine, HTS kayıtlarının yeterli şekilde incelenmeyerek eksik inceleme ile karar verildiğine, mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken beraat kararı verildiğine ilişkindir. B.

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Dosya kapsamında bulunan raporlarla verilen kararın çeliştiğine, tanıkların beyanlarının çelişkili olduğuna, suça sürüklenen çocuğun savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğuna, mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken beraat kararı verildiğine, verilen kararın kaldırılarak suça sürüklenen çocuk hakkında üst sınırdan ceza tayinine ve takdiri indirim nedeni uygulanmaması taleplerine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve katılanlar ile katılan mağdure vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin 13.05.2022 tarihli ve 2019/1564 Esas, 2022/783 Karar sayılı kararında katılanlar ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara Batı