Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/21 K.2023/4560

İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.06.2021 tarihli ve 2021/61 Esas, 2021/218 Karar sayılı kararı ile Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 01.02.2021 tarihli ve 2020/1215 Esas, 2021/757 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Mahkemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesine, 7165 sayılı Kanun'un 9 uncu maddesi ile eklenen üçüncü fıkrası ve aynı maddenin dördüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz yoluna tabi olduğu belirlenmekle.

Sanık hakkında Mahkemece verilen direnme kararının. 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir

9. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.07.2019 gün ve 2018/503 Esas, 2019/284 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan , 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca 16 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası 53 ve 63 maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 21.10.2019 tarihli ve 2019/2696 Esas, 2019/1332 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafilerinin ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesinin, 21.10.2019 tarihli ve 2019/2696 Esas, 2019/1332 Karar sayılı kararının, sanık müdafileri ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 01.02.2021 tarihli ve 2020/1215 Esas, 2021/757 Karar sayılı kararı ile "Soruşturmanın başlatıldığı tarihte ilköğretim 4. sınıf öğrencisi olan mağdurenin, iddia ettiği istismar olaylarının 1. ve 2. sınıfta gerçekleşip son eylemin ise 2. sınıfın sömestr tatilinde olduğunu ifade ettiği göz önüne alındığında aradan iki yılı aşkın süre geçtikten sonra gerçekleşen olayın intikal şekli ve zamanı, katılan annenin esasa müessir çelişkili ifadeleri, mağdure ile sanığın büyükannesi olan tanık Naciye’nin, mağdurenin babası ile sanığın annesi arasında miras paylaşımına ilişkin husumet bulunduğunu beyan etmesi,

savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, ilk derece mahkemesinin kabulünde yer alan sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çelişmesi nedeniyle mahkûmiyet kararlarının yerinde olmadığı anlaşıldığından, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi," nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. İzmir 9.Ağır Ceza Mahkemesinin 03.06.2021 tarihli 2021/65 Esas 2021/218 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca 16 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına;

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 21.05.2021 tarihli ve 9-2021/94781 sayılı onama ve bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafinin Temyiz İsteği Sübuta, direnme kararının yok hükmünde olduğunun tespiti istemine, 5271 sayılı Kanun'un 25 inci madde hükümlerine aykırı kurulan hükmün bozulmasına , aksinin kabulü halinde 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin üçüncü fıkrasının sanık hakkında tatbiki istemine ilişkindir. B.

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Sanık hakkında kurulan hükümlerde üst sınırdan ceza tahsis edilmesi, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması ve Bakanlık lehine vekalet ücretinin tahsis edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece.

"Sanığın suç tarihi itibariyle 6-7 yaşında olan mağdureye karşı, 4 ayrı kez cinsel organını çıkartıp mağdurenin poposuna sıvı sabun yardımıyla sürterek kendini tatmin etmeye çalışan davranışların nitelikli cinsel istismar suçu kapsamında kaldığı kanaatle sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 103/1-1.cümle maddesi gereği suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, sanığın kast durumu, sanığın amacı, saiki ve verilen zarar göz önüne alınarak takdiren alt hadden uzaklaşılmakla takdiren ve teşdiden sanığın hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

sanığın bu suçu suç işleme kararındaki birlik ile birden çok kez zincirleme olarak işlediği sabit olmakla TCK'nın 43/2-1 maddesi gereği eylemin gerçekleşme sayısının 4 ayrı kez olduğu dikkate alınarak takdiren 1/2 oranında arttırıldığı,

sanığın suç tarihi itibariyle 6-7 yaşında olan mağdureye karşı hukuka aykırı olarak kişi hürriyetini yoksun kılacak şekilde davranış sergilediği olay yalnızca mahkememizce sanığın ikametgâhında ve sanığın odasında bulunan gardroba mağdurenin oyun adı altında sokulması ve dolabın içerisinde cinsel istismar davranışının gerçekleşmiş olması eylemi mahkememizce sanığın mağdureye karşı, TCK. nın 109/1 maddesi kapsamında kalacak şekilde eylem olarak nitelendirilmiş, bunun dışındaki üç ayrı eylemin mağdurenin kendi evinde ve sanığın evinde gerçekleşen ve mağdure ile sanığın annelerinin diğer odada veya balkonda oldukları sırada gerçekleşmiş olması,

her iki tarafın kuzen olup aile içerisinde gerçekleşen bu üç davranışın kişi hürriyetini yoksun kılma davranışı kabul edilemeyeceği, cinsel istismar eyleminin birden çok şekilde gerçekleşmesi sürecinde mağdurenin hukuka aykırı olarak bir yere götürülmediği veya dolabın içerisinde kalma dışında özgürlüğünün kısıtlanmadığı kanaatle yalnızca sanığın bir eyleminden dolayı sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 109/1 maddesi gereği suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri sanığın vermiş olduğu zarar göz önünde bulundurularak, takdiren alt hadden uzaklaşılmakla takdiren ve teşdiden hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

sanığın eylemini ruh ve beden bakımından kendisine savunamayacak mağdureye karşı gerçekleştirdiği sabit olmakla sanığa verilen cezanın TCK'nın 109/3-f-son maddesi gereği sanığın cezasının takdiren 1 kat oranında arttırıldığı, sanığın eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiği sabit olmakla, sanığa verilen cezanın TCK'nın 109/5 maddesi gereği yarı oranında arttırıldığı, sanık hakkında kişi hürriyetini cinsel amaçla yoksun kılma suçunu zincirleme olarak işlediği iddiasıyla TCK. nın 43/2-1 maddesi gereği cezai arttırım talebinde bulunulsa da;

sanığın mağdureye karşı hukuka aykırı olarak kişi hürriyetini yoksun kılma davranışının yalnızca dolabın içerisine soktuğu an gerçekleştiği düşüncesiyle, zincirleme artırım koşulları oluşmadığından sanık hakkında TCK. nın 43/2-1 maddesinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına karar verildiği, sanığın duruşmadaki tutum ve davranışları, eylemin 6-7 yaşındaki mağdureye karşı gerçekleşmiş olması, suçun işleniş şekli, almış olduğu cezanın caydırıcı etki göstermesi ve cezanın sanığın geleceği üzerinde olası etkileri göz önüne alınarak,

sanık lehine takdiri indirim sebebi oluşmadığından TCK. nın 62 maddesinin sanık lehine uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki gerekçe ile karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Soruşturmanın başlatıldığı tarihte ilköğretim 4. sınıf öğrencisi olan mağdurenin, iddia ettiği istismar olaylarının 1. ve 2. sınıfta gerçekleşip son eylemin ise 2. sınıfın sömestr tatilinde olduğunu ifade ettiği göz önüne alındığında aradan iki yılı aşkın süre geçtikten sonra gerçekleşen olayın intikal şekli ve zamanı, katılan annenin esasa müessir çelişkili ifadeleri, mağdure ile sanığın büyükannesi olan tanık Naciye’nin, mağdurenin babası ile sanığın annesi arasında miras paylaşımına ilişkin husumet bulunduğunu beyan etmesi,

savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, ilk derece mahkemesinin kabulünde yer alan sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çelişmesi nedeniyle direnme kararı yerinde görülmemiştir .

V. KARAR