Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/254 K.2023/5452

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ereğli (Konya) Cumhuriyet Başsavcılığının 07.03.2016 tarihli ve 2016/21 sayılı iddianamesi ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.09.2016 tarihli ve 2016/55 Esas, 2016/118 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 05.01.2017 tarihli ve 2017/25 Esas, 2017/16 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 4. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 23.03.2022 tarihli ve 2021/3061 Esas, 2022/2793 Karar sayılı kararı ile özetle, sanığın eyleminin sarkıntılık düzeyinde kaldığı gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.09.2022 tarihli ve 2022/215 Esas, 2022/250 Karar sayılı kararı ile sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın eyleminin sarkıntılık düzeyini aştığına, sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan üst hadden cezalandırılması gerektiğine ve katılan kurum lehine vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiğine ilişkindir. B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına, sanığın suçu işlediğinin ispatlanamadığına ve atılı suçtan beraati gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, kayden ve resmi kurumlarda bulunan doğum raporlarına göre 10.06.2002 doğumlu olan katılan mağdurun yaya olarak yürüdüğü esnada sanığın sevk ve idaresindeki araç ile mağdurun yanına yaklaşarak öncelikle mağdurdan ateş istediği, daha sonra mağdura nereye gittiğini sorduğu, mağdurun ... mahallesine gittiğini beyan etmesi üzerine kendisine araçla bırakmayı teklif ettiği, mağdurun teklifi kabul ederek sanığın aracına bindiği,

daha sonra araç içerisinde sanığın mağdura gezmeyi teklif etmesi üzerine birlikte Bastırık köyü mevkine doğru gittikleri ve aracı burada park ettikleri, araç içerisinde iken sanığın mağdurun cinsel organını avuçlayarak okşamaya başladığı, mağdurun sanığın elini iterek araçtan indiği, mağdurun ardından sanığın da araçtan inerek bu seferde mağdurun omzuna kolunu attığı, mağdurun ısrarları üzerine eylemine son vererek birlikte olay yerinden ayrıldıkları, olayın bu maddi delil ve olgular çerçevesinde cereyan ettiği belirlenmiştir.

Bu belirlemeye göre.

Sanık soruşturma ve kovuşturma aşamasında alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş ise de, olay günü sanık ile mağdurun birlikte gezmeye çıktıkları hususunda tereddüt bulunmadığı, mağdurun aşamalarda değişmeyen ve birbiriyle çelişmeyen beyanlarda bulunarak sanığın kendisine yönelik olarak "Cinsel organını avuçlamak ve bacağını okşamak" şeklinde eylemde bulunduğunu beyan ettiği, sanık ile mağdur arasında iftira atmayı gerektirir bir husumet bulunmadığı,

mahkemece dinlenilen tanığın ifadelerinin de mağdurun beyanları ile uyumlu olduğu hususları birlikte göz önünde bulundurulduğunda sanığın kendisini suçtan ve cezadan kurtarmaya yönelik savunmalarına itibar edilemeyeceği, bu haliyle sanığın bedensel temas içeren, ancak belirli bir yoğunluğa ulaşmamış, ani ve kesikli nitelik taşıyan, mağdurun vücut bölgesine cinsel güdü ve isteğini tatmin amacıyla dokunma davranışlarının sarkıntılık fiili niteliğinde olduğu değerlendirilerek, eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un Cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi göz önünde bulundurulmak suretiyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi kapsamında düzenlenen "Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı" suçundan kurulan hükümde tayin edilen temel cezanın alt sınırdan belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının davaya katılma hakkı bulunduğu, Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğundan, 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesi hukuka aykırı bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.09.2022 tarihli ve 2022/215 Esas, 2022/250 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak,