Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/2980 K.2024/3919

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ, OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/2, 103/3-c, 103/4, 43/1 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.03.2019 tarihli ve 2016/259 Esas, 2019/184 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/2, 103/3-c,103/4, 43/1 ve 53. maddeleri uyarınca 45 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin, 04.10.2019 tarihli ve 2019/1826 Esas, 2019/42 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303/1-h maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir. 2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii ile katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin, 15.10.2020 tarihli ve 2020/73 Esas, 2020/4085 Karar sayılı kararı ile özetle.

İlk Derece Mahkemesince sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde mağdureye yönelik gerçekleştirdiği sabit görülen eylemler denetime elverişli olacak şekilde ayrı ayrı açıklanıp, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın mağdureye rızası dışında birden çok defa nitelikli cinsel istismarda bulunduğu şeklinde Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141 ve 5271 sayılı Kanun'un 230. maddelerine uygun gerekçe içermeyen hüküm kurulması suretiyle aynı Kanun'un 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi karşısında,

söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine düzeltilerek esastan reddedilmesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 3. İzmir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.02.2021 tarihli ve 2020/338 Esas, 2021/45 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/2, 103/3-c,103/4, 43/1, 61/7 ve 53. maddeleri uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4. İzmir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.02.2021 tarihli ve 2020/338 Esas, 2021/45 Karar sayılı kararının, sanık müdafii ile katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin, 10.03.2022 tarihli ve 2021/25784 Esas, 2022/2182 Karar sayılı kararı ile hakkındaki soruşturma dosyası ayrılan Aykut'un, kız kardeşi olan mağdureye cinsel istismarda bulunduğu iddiasıyla başlatılan tahkikat sırasında ifadesi alınan mağdurenin bu aşamada sanık ... hakkında herhangi bir anlatımda bulunmayıp, koruma altına alınmasından yaklaşık beş ay sonra sanığın da kendisini istismar ettiğini beyan etmesi üzerine adli mercilere ihbarda bulunulması şeklindeki olayın intikal tarzı ve zamanı, orta derecede mental retarde olan mağdurenin aşamalarda başka delille desteklenmeyen çelişkili ve soyut anlatımları,

mağdurun anal ve vajinal yoldan maruz kaldığını iddia ettiği eylemlere ilişkin tıbbi bulgu elde edilememiş olması karşısında savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2022 tarihli ve 2022/181 Esas, 2022/350 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği beraatine karar verilmiştir. 6. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Mütalaada ayrıntılı olarak açıklandığı üzere sanığın isnat edilen suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli delil bulunması nedeniyle mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olduğundan hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir. B.

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Zihinsel engelli mağdure yönünden Dokuz Eylül Üniversitesinden alınan raporda bu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu ve anlatımlarına itibar edilebileceğinin tespit edildiğine, mağdurenin kanında ve idrarında antidepresan ilaçların bulunduğuna, mağdure babası sanığın kendisine uyku ilacı verdiğini ve sanığın cinsel organını kendisinin cinsel organına ve poposuna soktuğunu, babasının cinsel organından beyaz bir sıvının aktığını beyan ettiğine,

mağdurenin tüm aşamadaki ifadelerinin istikrarlı bir şekilde birbirine teyit eder nitelikte olduğu ve sanığa iftira atmasını gerektirecek herhangi bir sebebinin bulunmadığına, bu nedenlerle sanığın üzerine atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine karar verilmesinin bozmayı gerektirdiğine ilişkindir. C.

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın mağdureye karşı atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, mağdurenin gerek soruşturma gerek kovuşturma aşamasında verdiği ifadelerde hiçbir çelişki bulunmadığına, mağdurenin yapılan adli muayenelerine istinaden düzenlenen raporda himende herhangi bir yırtık oluşmadan da vajinal yoldan organ veya sair cisim sokma eyleminin gerçekleşmiş olabileceğinin belirtildiğine, mağdurenin babasının kendisine uyku ilacı verdiğini ve cinsel organını kendisinin cinsel organına ve poposuna soktuğunu,

babasının cinsel organından beyaz bir sıvının aktığını tüm aşamadaki ifadelerinin istikrarlı bir şekilde beyan ettiğine, mağdurenin idararında ve kanında opipramol maddesi çıktığına, mağdurenin sanığa iftira atmasını gerektirecek herhangi bir sebebinin bulunmadığına, bu nedenlerle sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yukarıda açıklanan nedenlerle Tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2022 tarihli ve 2022/181 Esas, 2022/350 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca İzmir