Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/6032 K.2024/3286

Her ne kadar katılan Bakanlık vekili kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğunu belirterek bu suçu temyiz etmiş ise de anılan suçtan hükmolunan cezanın bozma öncesi kesinleştiği ve bu suçtan bozma sonrası hüküm kurulmadığı anlaşıldığından incelemenin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılması gerektiği belirlenmiştir. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan bozma üzerine verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun'un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ

SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR 1.Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davalarının yapılan yargılaması sonucunda, Ankara

30. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2020 tarihli ve 2019/517 Esas, 2020/295 Karar sayılı kararı ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun'un) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, aynı Kanun'un 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir. 2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

27. Ceza Dairesinin, 01.12.2020 tarihli ve 2020/1730 Esas, 2020/400 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ... müdafii, o yer Cumhuriyet savcısı, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine, karar verilmiştir. 3.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

27. Ceza Dairesinin, 01.12.2020 tarihli ve 2020/1730 Esas, 2020/400 karar sayılı kararının sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 17.05.2022 tarihli ve 2021/19284 Esas, 2022/4512 Karar sayılı kararı ile olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili anlatımları, savunma, tanık beyanları, adli rapor içerikleri ile tüm dosya kapsamına göre sanığın, suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdure ile cinsel ilişkiye girdiğine dair her türlü şüpheden uzak,

kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetildiğinde mahkumiyet hükmü yerinde olmadığı anlaşıldığından anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine yazılı şekilde düzeltilerek esastan reddedilmesi, nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 4. Ankara

30. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.02.2023 tarihli ve 2022/250 Esas, 2023/49 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, karar verilmiştir. 5.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 19.04.2023 tarih, 9-2023/39171 sayılı iade ve ret görüşlü tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Özetle, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun sanık tarafından işlendiğinin sübut bulduğuna ve hükmün sanık aleyhine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı ve sanık hakkında verilen beraat hükmünün yerinde olduğu anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verdiği anlaşıldığından Tebliğnamede ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ankara

30. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.02.2023 tarihli ve 2022/250 Esas, 2023/49 Karar sayılı hükmüne yönelik katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Ankara