Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/7034 K.2023/6714

Anadolu 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2015 tarihli, 2013/1379 Esas, 2015/1009 Karar sayılı kararının, hükümlü tarafından eski hale getirme talepli temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Mahkemece sanık hakkında atılı suçlardan gerçekleştirilen yargılama sonucunda yokluğunda verilen hükmün tebliğinin ardından süresinde temyiz edilmeyerek kesinleşen karar üzerine sanığın, Mahkemeye sunduğu 07.11.2022 tarihli temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğu dilekçeyle ilgili değerlendirmeyi yapan Mahkemece verilen 24.11.2022 gün ve 2013/1379 Esas,

2015/1009 Karar sayılı ek kararla reddine karar vermiş ise de, eski hale getirme istemiyle ilgili karar verme yetkisinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 42 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Mahkemenin 24.11.2022 gün ve 2013/1379 Esas, 2015/1009 Karar sayılı ek kararının hukuki geçerlilikten yoksun olduğu anlaşıldığından,

söz konusu ek kararın kaldırılarak sanığın Mahkemeye sunduğu 23.12.2022 tarihli temyiz dilekçesine bianen yapılan incelemede, kararın sanığa tebliğinin Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurlunun 20.11.2020 gün ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı hükmünde de belirttiği şekilde usulüne uygun yapıldığı,

yine ayrıca sanığın 06.09.2021 tarihli dilekçesiyle yeniden yargılama talebinde bulunduğu ve dilekçe içeriğinde de kararı öğrendiğinin anlaşılması karşısında, koşulları itibarıyla oluşmayan eski hale getirme talebinin reddine karar verilmekle, mevcut haliyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen bir haftalık kanuni süresinden sonra hükmün temyiz edilmesi nedeniyle hükümlünün temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince, Tebliğname’ye uygun olarak,