Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/1899 K.2024/5127

Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2018 tarihli ve 2017/543 Esas, 2018/523 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince, duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda 05.02.2020 tarihli ve 2019/1534 Esas, 2020/344 Karar sayılı karar ile.

Yerel Mahkemece kurulan mahkûmiyet hükmü kaldırılarak posta veya elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle cinsel taciz suçundan sanığın 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci cümlesi, 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Bu hükmün, sanık ile katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarihli ve 2022/4131 Esas, 2022/7259 Karar sayılı kararı ile.

"İlk derece mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama sonucunda sanığın cinsel taciz suçundan mahkûmiyetine dair verilen karara yönelik istinaf incelemesini gerçekleştiren Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın bu suçtan mahkûmiyetine dair kurulan hüküm 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunun'un 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca kesin olup temyiz edilemediğinden, sanık ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin aynı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince reddine" karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, 13.09.2022 tarihli ve 9-2020/51302 sayılı ile itiraznamesi ile temyiz istemi yönünden esastan inceleme yapılması suretiyle karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarihli ve 2022/4131 Esas, 2022/7259 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir. 5. Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarihli ve 2020/12106 Esas, 2022/10540 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

6. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.10.2023 tarihli, 2023/9-66 Esas ve 2023/518 Karar sayılı kararı ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarih ve 2022/4131 Esas ve 2022/7259 Karar sayılı temyiz isteminin ret kararının kaldırılmasına, temyiz taleplerinin değerlendirilmesi suretiyle temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın, Yargıtay

9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Sanık hakkında hem suçun niteliği hem de mağdura yaşatılan sonucun çok ağır olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak üst sınırdan hüküm kurulmasına, hiçbir indirim yapılmamasına ilişkindir. B. Sanığın Temyiz İstemi Suçunu inkar etmediğine, depresyon ilaçları kullanması nedeniyle bu suçu işlediğine, pişman olduğuna, beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin, 05.02.2020 tarihli ve 2019/1534 Esas ve 2020/344 Karar sayılı kararında sanık ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Bursa