Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/3662 K.2024/6752

Sanıklar hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çekişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkanın sağlanması ve bu hakkın etkin bir şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma kullanılması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından 7079 sayılı Kanun’un 94/1. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 299/1. maddesi uyarınca takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanıklar hakkında katılan mağdura yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/2, 103/3-a, 109/2, 109/3-b-f, 109/5 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davalarının yapılan yargılaması sonucunda, İstanbul

21. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.11.2023 tarihli, 2022/129 Esas, 2023/384 Karar sayılı kararı ile sanıkların boya yaptıkları evde mağduru tehditle alıkoyarak peş peşe mağdurla organ sokma suretiyle anal yoldan ilişkiye girmeleri sebebiyle haklarında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/2. maddesi uyarınca ayrı ayrı 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise, 5237 sayılı Kanun'un 109/2, 109/3-f ve 109/5. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 30.01.2024 tarihli ve 2024/263 Esas, 2024/226 Karar sayılı kararı ile karara katılan Bakanlık lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin madde eklenmesi suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir. 3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLER

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi 5237 sayılı Kanun' un 3. ve 61. maddelerine aykırı olarak orantısız şekilde az cezalar verildiğine ve sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103/3-a, 103/4 ile 109/3-b maddelerinin ayrıca uygulanması gerektiğine ilişkindir. B. Sanık ...

Müdafiinin Temyiz İstemi Mağdurun aşamalardaki çelişkili beyanlarına itibar edilerek mahkumiyet hükmü kurulduğuna, karar makamlarının maddi gerçeğe ulaşma niyetiyle hareket etmediklerine, iddia edilen olaya ilişkin suç tarihi açığa kavuşturulmadan hatalı karar verildiğine, sanığın aşamalardaki savunmalarının istikrarlı olduğuna, dosya kapsamında mağdur hakkında aldırılan raporların sanığın suçu işlemediğini gösterdiğine, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna, mağdurun iftira saikiyle hareket ettiğine ve kabul anlamına gelmemekle beraber eylemin olsa olsa reşit olmayanla cinsel ilişki suçuna vücut verebileceğine ilişkindir. C. Sanık ...

Müdafiinin Temyiz İstemi Mahkemenin varsayımlarla hareket ederek suç tarihini belirlediğine, mağdurun aşamalardaki çelişkili beyanlarına itibar edildiğine, mağdur hakkında aldırılan raporların sanığın suçu işlemediğini gösterdiğine, tanık dinletme talepleri dikkate alınmayarak sanığın savunma hakkının kısıtlandığına ve hatalı gerekçe ile 5237 sayılı Kanun' un 62/1. maddesinin uygulanmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

A.

Sanıklar Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz İncelemesinde İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı,

eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla katılan Bakanlık vekili ve sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. B. Sanıklar Hakkında Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz İncelemesinde Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak.

Sanıkların çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu birlikte işledikleri anlaşılmakla haklarında kurulan hükümlerde 5237 sayılı Kanun'un 103/3-a maddesi gereğince arttırım yapılmayarak eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin kararında katılan Bakanlık vekili ve sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, B.

Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle katılan Bakanlık vekili ve sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca İstanbul