Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/576 K.2024/3334

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çekişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkanın sağlanması ve bu hakkın etkin bir şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma kullanılması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

- OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümleri, 58 inci maddesi; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 58 inci maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Muğla

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.10.2023 tarihli ve 2023/283 Esas, 2023/309 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümleleri, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 11 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine;

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair verilen kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında tayin edilen temel cezalar belirlenirken suçun özellik arz etmeyen işleniş biçimi ve benzer olaylardan daha vahim bir hal içermemesinden dolayı alt hadden ayrılmayı gerektirir bir neden bulunmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin hüküm fıkrası çıkarılarak yerine "...10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,";

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmü fıkraları bütün halinde çıkarılarak temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi ve neticeten "...6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına," ibarelerinin eklenmesi suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.

Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın eylemlerini rızasıyla sona erdirmediğine, katılan mağdurenin sanığı korkutması üzerine sanığın eylemini nihayete erdirdiğine, durumun bu şekilde gelişmemesi halinde daha vahim olayların çıkacağının sabit olduğuna, sanığın torunu yaşındaki katılan mağdureyi hile ile motoruna bindirip tenha bir yere götürdükten sonra istismar eylemi gerçekleştirmesinden daha vahim bir hal bulunmadığına, bu nedenle sanığın her iki suçtan da en üst hadden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir. B.

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın suç teşkil eden bir hareketinin bulunmadığına, kararın eksik inceleme sonucu verildiğine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun istismar eylemiyle sınırlı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve katılanlar vekili ile sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında.

İlk Derece Mahkemesince kanunda öngörülen alt sınırlardan bir yıl uzaklaşılarak belirlenen temel cezaların istinaf incelemesi sırasında alt sınırdan takdir edilmesi suretiyle düzeltilmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda, hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesinin, 04.12.2023 tarihli ve 2023/2021 Esas, 2023/2196 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ile sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Muğla