Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/8414 K.2025/629

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarına göre 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden alıkoyma suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Van 3. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde mahkumiyetine dair kararın temyiz edilmesi üzerine verilen Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 07.03.2024 tarihli ilamına karşı Mahkemesince direnilerek sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle suçun maddi unsurlarının oluşmadığına, katılanın cebir ve şiddet kullanıldığına dair soyut beyanı dışında delil bulunmadığına, cinsel saldırı suçunu kabul etmemekle birlikte eylem ile sınırlı sanığın davranışlarının suçu oluşturmadığına, Mahkemenin hukuka aykırı şekilde mahkumiyet kararı verdiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B.

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Özetle olayda hürriyeti tahdit suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına, Mahkemenin Yargıtay 9. Ceza Dairesinin kararı doğrultusunda beraat kararı vermesi gerekirken mahkumiyet kararı vermesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, katılanın beyanları ve tüm dosya nazara alındığında, sanığın katılanın evine alkollü olarak geldiği, eve girdikten sonra katılanın üzerine abanıp cinsel saldırıda bulunduğu, perdeye asılıp camdan yardım isteyen katılanın kalçasını ısırdığı,

sanıktan kurtulan katılanın evden dışarı çıkarak bakkaldan yardım istediği olayda kişinin vücudunun suçun konusu olması ve katılanın hareket etme özgürlüğü ortadan kaldırılmadan bu suçun işlenememesi nedeniyle, sanığın katılanın evinde katılana karşı cinsel saldırı suçunun işlendiği sırada ve eylemle sınırlı süre ile iradesiyle hareket etme imkanının ortadan kaldırılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmayacağı anlaşıldığından Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 07.03.2024 tarihli ve 2023/13549 Esas, 2024/1986 Karar sayılı bozma ilamı usul ve kanuna uygun olup, İlk Derece Mahkemesince anılan ilama yönelik kurulan 04.07.2024 tarihli direnme kararında belirtilen gerekçeler yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR