Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2025/737 K.2025/4437

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafilerinin Temyiz İstekleri Özetle, dosya kapsamındaki bilgi, belge ve beyanlar incelendiğinde sanığın cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı delil bulunmadığına, eksik incelemeyle karar verildiğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, teşdiden cezanın belirlenmesi ve lehine olan hükümlerin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna ve sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B.

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Özetle, sanık hakkında üst hadden ceza tesis edilmesi gerekirken eksik cezaya hükmedildiğine, koşulları oluşmaksızın takdiri indirimin uygulanmış olduğuna, vekalet ücretine hükmedilmemiş olmasının hukuka aykırı olduğuna ve hükmün sanık aleyhine bozulması gerektiğine ilişkindir. C.

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Özetle, ruh sağlığının etkilendiği sabit olan on üç yaşındaki mağdureye gerçekleştirilen eylem nedeniyle sanık hakkında verilen cezanın kamu vicdanını tatmin edecek boyutta olmaması ve indirim hükümlerinin uygulanmasının usul ile yasaya aykırı olduğuna, hükmün sanık aleyhine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

Olay günü sanığın katılan mağdurenin kalçasını dokumasından ibaret eyleminin ani kesintili ve kısa süreli olması nedenyile sarkıntılık düzeyinde kaldığı nazara alındığında suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanun'un 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların ve 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 13. maddesiyle 5237 sayılı Kanun'un 103. maddesinin yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesindeki,

suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur, hükmü gözetilerek lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamaların denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR