KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2010/12426 E., 2012/19115 K.·Mahkemesi :asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Mayıs 2012
- Dava
- Davacı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ile hafta sonu tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı belediyede çalıştığını ve emekli olduğunu, emekliliğine kadar olan çalışma sürecinde fazla mesai yaptığını, ancak ücretlerinin ödenmediğini, hafta sonu ve yıllık izinlerinin iş yoğunluğu gerekçe gösterilerek kullandırılmadığını ileri sürerek fazla mesai, yıllık izin ve hafta tatili ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, iddiaları kabul etmediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının yıllık izinlerini kullanıp kullanmadığı noktasında toplanmaktadır.
Gerek cevap dilekçesi ekindeki işyeri özlük dosyasında ve gerekse temyiz dilekçesi ekinde yıllık izin ile ilgili belgeler ibraz edilmiş olup, bu belgelerin davacıya sorularak incelemeye tabi tutulması ve gerekirse bilirkişiden ek rapor alınarak kullanılan izinlerin hesaplamadan mahsubu gerekmektedir. Bu sebeple hükmün yıllık izin ücreti yönünden bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2010/12426, K. 2012/19115, 31 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama