Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/4665 K.2016/15677

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; davalı işyerinde 10.07.2007 tarihinde makine operatörü olarak işe başladığını, 2011 yılının 6. ayından itibaren ise kalite kontrolcü olarak çalışmaya devam ettiğini SGK primlerinin asgari ücret düzeyinde yatırıldığını, bu durumun düzeltilmesini ve gerçek maaşı üzerinden primlerinin yatırılması ve fazla mesai ücretlerinin ödenmesi talebinin davalı işverence kabul edilmediğini, bunun üzerine 01.12.2011 tarihinde işten ayrılmak zorunda kaldığını, kıdem tazminatı hesabının asgari ücret üzerinden yapıldığını ve bir kısmının ödenmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı ve fazla mesai alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı; davacının örme bölümünde 20.11.2007 - 01.12.2011 tarihleri arasında işçi olarak çalıştığını, davacının 01.12.2011 tarihli dilekçesiyle emeklilik için gerekli gün ve prim sayısını tamamladığından kıdem tazminatı talep ettiğini ve aynı dilekçeyle istifasını sunduğunu, şirket tarafından davacının kıdem tazminatının hesaplanarak kendisine ait banka hesabına yatırıldığını, davacının fazla mesai alacağı bulunmadığını, davacının alacaklarını tahsil ettiğini, şirketi ibra ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı dava dilekçesinde fazla mesai talebinde bulunmuş, bunun için tanık deliline tutunmuştur. Davacı tanıklarından Hayri, davalı işyerinde 2,5 aya yakın bir süreyle çalışmış, diğer davacı ... Yusuf ise aralıklarla davalı şirkette çalışmıştır.

Bilirkişi tarafından davacı tanıklarının çalıştıkları dönem ile davacının çalıştığı tüm dönem olmak üzere iki seçenekli hesaplama yapılmış, mahkemece davacının çalıştığı tüm dönem üzerinden yapılan fazla mesai hesaplamasına itibar edilmiştir. İşyerinde daha önce çalışmış olan tanıklar, çalıştıkları döneme ilişkin davacının çalışması konusunda doğrudan bilgi sahibi olabilirler. Bu noktada tanıkların beyanları da ancak kendi çalıştıkları dönemle sınırlı olarak dikkate alınabilir.

Mahkemece yapılacak iş, fazla mesai alacağını tanıkların çalışma süresiyle sınırlayıp hüküm altına almaktır. Davacının tüm çalışma dönemine ait fazla mesai hesaplamasına göre hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davanın türü, kısmi eda külli tespit davası olduğu için faiz yürütülmesinde dava tarihi ve ıslah tarihi ayrımı yapılmaksızın hüküm kurulması isabetsizdir.

4-Bilirkişi tarafından 01.07.2011-01.12.2011 tarihleri arasında 20 haftalık fazla mesai hesaplanmış raporunda, yıllık izin sürelerinin hesaplamaya dahil edilmediğini belirtmiştir. Davacı, dosyaya sunulan izin defterinden anlaşılacağı üzere yıllık izinini 04.08.2011-22.08.2011 tarihleri arasında 18 gün olarak kullanmış ancak bilirkişi bunu göz ardı ederek bu dönem için 20 hafta üzerinden hesap yapmıştır.

Davacının dosyada yer alan yıllık izin kaydının da dikkate alınarak fazla mesai hesaplaması yapılıp hüküm kurulması gerekirken yıllık izin kullanılan süreleri içinde fazla mesai ücreti hesaplanması ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç: