Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2018/2679 K.2020/19307

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 01/11/2011 tarihinden, 30/03/2014 tarihine kadar çalıştığını, müvekkilinin hafta içi 07:00-19:00, cumartesi günleri sabah 07:00-13:00 ve iki haftada bir pazar günleri 10:00-13:00 saatleri arasında çalıştığını, çalışma sürecinde davacının fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışmasına rağmen fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücreti alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davayı kabul etmediklerini, davanın hak düşürücü süre ve zamanaşımı nedeniyle reddini talep ettiklerini, davacının davalı işyerinde 01/11/2001 tarihinde çalışmaya başladığını, fasılalı olarak çalışmak suretiyle 30/03/2014 tarihinde işten ayrıldığını, davacının müvekkili işyerinde fazla çalışmasının bulunmadığını, çalışma sürecinde asgari ücret ile çalışan davacının düzenlenen maaş bordrolarına hiçbir çekince koymadığını, bu nedenle fazla çalışmanın ispatının yazılı delil ile ispatlaması gerektiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, “davacının davalı işyerinde 01/11/2001-30/03/2014 tarihleri arasında fasılalı olarak çalıştığı anlaşılmıştır.

Davacı tanığı ..., davacının belediye lokalinde garson olarak çalıştığını, haftanın 6 günü 10:00-01:00 saatleri arasında çalıştığını, perşembe günleri izin yaptığını, ayda ortalama iki perşembe en fazla yarım gün çalıştığını, 1 saat yemek molası olduğunu, ayrıca bir dinlenme molası olmadığını; davacı tanığı ..., davacının belediye lokalinde garson olarak çalıştığını, 10:00-01:00 saatleri arasında çalıştığını, işyerinde ortalama 4 kişinin çalıştığını, 4 kişiden birinin günlük olarak nöbetçi bırakılıp saat 09:00'da işyerini açtığını, dinlenme molası olmadığını beyan etmişlerdir.

Davalı tanığı ..., davacının belediye lokalinde garson olarak çalıştığını, lokalde toplam 4 işçinin çalıştığını, bu işçilerden ikisinin 10.00-17:00 saatleri arasında, diğer iki işçinin ise 17:00-24:00 saatleri arasında çalıştığını, bu işçilerin 1 saat yemek izni bulunduğunu; davalı tanığı ..., davacının belediye lokalinde garson olarak çalıştığını, lokalde toplam 4 işçinin çalıştığını, bu işçilerden ikisinin 10.00-16:00 saatleri arasında, diğer iki işçinin ise 16:00-24:00 saatleri arasında çalıştığını, bu işçilerin 1 saat yemek izni bulunduğunu, davacının haftada 1 gün izin kullandığını beyan etmişlerdir.

Yerleşik Yargıtay içtihatlarında, hafta tatili çalışmalarına ilişkin ücretlerin talep halinde fazla mesai ücretinden ayrı olarak hesaplanıp hüküm altına alınması gerektiği, aksi halde hafta tatili çalışmalarının günlük yasal çalışma sınırına kadar olan kısmının fazla çalışma ücreti talebi içinde değerlendirilemeyeceği belirtildiğinden ve tanık ...'ın beyanından davacının hafta tatilinde günlük 7,5 saati aşan bir mesaisi bulunmadığı gözetilerek, tanık ...'ın beyanında geçen, davacının ayda 2 hafta tatilinde yarım gün çalışmasının fazla mesai ücreti hesaplanmasında dikkate alınamayacağı anlaşılmıştır.

Her ne kadar davacı, hafta içi ve hafta sonu çalışmalarının saat 07:00'de başladığını ileri sürmüş ise de, davacı ve davalı tanıklarının müşterek beyanları ile davacının sabah 10:00'da işe başladığı sabit olup, ara dinlenme süresinin düşümünden sonra davacının haftalık yasal çalışma süresini aşan fazla çalışmasının bulunmadığı anlaşılmış, davanın reddine dair aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu : İlk derece mahkemesinin kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, "Belediye lokalinde 01/11/2001-30/03/2014 tarihleri arasında fasılalı olarak garson olarak çalışan davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur. Davacı vekili , davacının hafta içi 07:00-19:00, cumartesi günleri 07:00-13:00 ve iki haftada bir pazar günleri 10:00-13:00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Gösterdiği tanıklarından biri çöp kamyonu şoförü olup, davacının haftanın 6 günü 10.00-01.00 saatleri arasında söylemiştir.

Ne iş yaptığı ve nerede çalıştığı sorulmayan diğer davacı tanığı da aynı şekilde beyanda bulunmuştur. Davalı tanıkları halen çalışan kimseler olup 10.00-16.00, 16.00-24.00 saatleri şeklinde 2 vardiya olarak çalışıldığını beyan etmişlerdir. Mahkemece taraf tanık beyanlarından davacının 10.00' da işe başladığı sabit olduğundan ara dinlenmenin düşümü ile fazla çalışmanın bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Davacı tarafın 4 tanık gösterdiği, davacı vekilinin hazır olduğu duruşmada iki davacı tanığının dinlenmesinden sonra davacı vekilinin diğer tanıklarının dinlenmesinden imzalı beyanı ile vazgeçtiği, tanık beyanlarına yönelik ise vekilin tanık beyanlarını kabul etmiyoruz şeklinde beyanda bulunduğu görülmektedir.

Tanıkların beyanlarından davacının mesaisinin saat 10.00'da başladığının, davacı tarafın mesainin bitiş saati konusundaki iddiasıyla tanıklarının beyanlarının örtüşmediğinin anlaşılması karşısında kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik olmadığından yerinde görülmeyen istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi gerekmiştir." gerekçesiyle davacı vekilinin yerinde görülmeyen istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu: Kararı yasal süresi içerisinde davacı vekili temyiz etmiştir. Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Somut olayda, fazla mesai ücreti bakımından;

Dava dilekçesindeki iddialar ve beyanlar ile bağlılık ile tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde tanık beyanlarına göre fazla mesai talebi sübut bulmamıştır.

Ancak, bordroların tamamına yakını imzasız olup, bir kısmında fazla mesai tahakkuku mevcuttur.

Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde varsa ilgili dönem banka ve ödeme kayıtları celbedilerek ödendiği tespit edilen miktarların yapılan hesaplamadan mahsup edilmesi gerekir.

Davacı vekili bordrolardaki tahakkuklardan bahsetmeksizin sadece fazla mesai ücretinin ödenmediğini ileri sürmüştür.

Mahkemece yapılacak iş bordrolardaki fazla mesai saatlerine göre saat ücretinin %50 zamlı ücretten tahakuk ettirilip ettirilmediği, bu şekilde usulüne uygun fazla mesai tahakkuklarının davacının normal ücretine ilaveten imzası karşılığı ya da banka kanalı ile ödenip ödenmediği bilirkişi raporu ile her bir bordro için tek tek irdelenerek denetime elverişli ve net şekilde ortaya konmalı, bordrolardaki fazla mesai sürelerinin karşılığı olan fazla mesai ücretleri usulüne uygun olarak tahakkuk ettirilmiş ve davacının normal ücretine ilaveten banka kanalı ile ya da imzası karşılığında ödendiği sabit ise fazla mesai ücreti reddedilmelidir.

Davacıya imzası karşılığı ya da banka kanalı ile ödendiği ispat olunamayan bordrolardaki fazla mesai süreleri karşılığı olan fazla mesai ücretleri ait oldukları dönem ücretine göre hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Açıklanan inceleme yapılmamasına rağmen, yazılı şekilde davacı vekilinin istinaf talebinin reddine karar verilmesi hatalıdır.