Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2024/14789 K.2025/2307

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Şirket nezdinde 03.01.2011-13.06.2017 tarihleri arasında çalıştığını, ... pozisyonunda İşyeri Yönetmeliği gereği 7. derecede ve bu derecede verilen ücret ve haklar çerçevesinde çalışmakta iken 29.01.2015 tarihinde Distrubuter Account Manager pozisyonuna getirildiğini ve 8. dereceye yükseltildiğini, bu terfiinin 29.01.2015 tarihinde Şirket bünyesindeki tüm birimlere bildirildiğini ve ilan edildiğini,

ancak davacının 29.01.2015 tarihinde 8. dereceye yükselmesine rağmen 26.07.2015 tarihine kadar 7. derecenin karşılığı olan ücret ve hak edişlerin ödendiğini ileri sürerek 28.01.2015-26.07.2015 tarihleri arasındaki ücret farkı, prim farkı, araç ücreti ve hisse farkından kaynaklanan zarara alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının 29.01.2015 tarihinde terfii etmediğini, pozisyon değişikliğinin resmen 26.07.2015 tarihinde gerçekleştiğini, davacıya tüm alacak ve hakların eksiksiz şekilde ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının işyerindeki çalışmasının 26.07.2015 tarihinden sonra yaklaşık iki yıl daha sürdüğü, bu süreçte davacının dava konusu dönemde derece yükselmesine bağlı hak edişlerinin ödenmediğine dair bir bildirim veya şikâyetine rastlanmadığı, somut olayda davacının 28.01.2015 tarihi itibarıyla 8. dereceye yükseltildiğine dair somut bir delil veya yazılı belgenin bulunmadığı, dosyaya sunulan e-posta içeriklerinden işyerinde bir hazırlık ve oryantasyon süreci öngörüldüğünün değerlendirildiği gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 28.01.2015 tarihi itibarıyla 8. dereceye yükseltildiğine dair somut bir delil veya yazılı belgenin bulunmadığı, dosyaya sunulan e-posta içeriklerinden terfi öncesi işyerinde bir hazırlık ve oryantasyon süreci öngörüldüğünün değerlendirildiği, derece yükselmesine bağlı bir kısım fark alacak taleplerini içeren davanın reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararının isabetli olduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Mahkeme tarafından eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile karar verildiğini, hukuki dinlenilme ve adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini, tanıklarının hukuka aykırı şekilde dinlenmediğini, 2. Davacının 28.01.2015 tarihinde 8. dereceye yükseltildiğini, bu yönde dosyada somut delillerin bulunduğunu, 6 aylık oryantasyon ve hazırlık sürecinin çok uzun olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının 28.01.2015 tarihinde 8. dereceye yükselip yükselmediği ve buna bağlı olarak 28.01.2015-26.07.2015 tarihleri arasında davaya konu alacaklara hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR