Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/4352 K.2025/4900

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 01.09.1999 tarihinden itibaren davalıya ait işyerinde çeşitli departmanlarda çalıştığını, Risk Analitiği, Teknoloji ve İnnovasyon Müdürlüğündeki direktör görevinden kendi isteğiyle 31.08.2019 tarihinde ayrıldığını, müvekkiline kullanmadığı yıllık ücretli izin alacağı için 260.831,00 TL tutarında ödemenin yapıldığını, müvekkilinin son ücretinin 2019/Ağustos ayı ücret ödemesinden görüleceği üzere net 45.258,58 TL olduğunu, bu son çıplak ücret üzerinden hesaplanan izin ücreti alacağının müvekkiline ödenen miktardan fazla olduğunun aşikâr olduğunu, müvekkilinin yaklaşık 500.000,00 TL yıllık ücretli izin alacağının bulunduğunu ileri sürerek yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının bordroları incelendiğinde; ücretiyle birlikte yan haklar ve yönetim ödeneği ödendiğini, davacının yönetim ödenekleri dâhil olacak şekilde hesaplanan tutar üzerinden yıllık ücretli izin alacağının hesaplanması gerektiğini iddia ettiğini, davacı taraf ile özünde ihtilafa düşülen hususun, yıllık ücretli izin alacağı hesaplanırken hesaplamada yönetimsel ödeneklerin dâhil edilip edilmeyeceği olduğunu, davacı tarafça 2019 Ağustos ayında 45.258,58 TL net ücret tutarının bahse konu edildiğini, ücret bordrosundan anlaşılacağı üzere,

davacıya ödenen tutarın çıplak ücret üzerinden hesaplanan bir tutar olmadığını, bu tutar üzerinden hesaplanmasının mümkün olmadığını, davacının işten ayrılışı sırasında 335 gün bakiye izin alacağının bulunduğunu, tüm yıllık ücretli izin alacaklarının kendisine fazlasıyla ödendiğini, davacının yıllık ücretli izin alacağının zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.11.2021 tarihli kararı ile; ibraz edilen 2019/Ağustos ayı ücret bordrosunda, davacının çıplak (asıl) brüt ücretinin 39.466,31 TL olduğu, ücret bordrosunda çıplak ücret dışında görünen; “İkramiye, Görev Tazminatı, Sağlık Sigortası ve Şahıs Sigortası vb.” ücretler ek ödemeler olup yıllık ücretli izin alacağının hesabında dikkate alınmayacağı, davacının brüt ücretinin 39.466,31 TL olduğu kabul edildiğinde bakiye yıllık izin ücret alacağının bulunmadığı sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 03.11.2021 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesinin 25.10.2023 tarihli kararı ile davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.10.2023 tarihli kararının süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, 2019 yılı Temmuz ve Ağustos ayı bordrolarında davacının aylık ücretinin net 36.497,00 TL olduğu tespit edildiğinden, taraflar arasında süresi uyuşmazlık konusu olmayan bakiye 355 gün yıllık izin ücretinin bu ücrete göre hesaplanarak ödemenin mahsubu ile yıllık izin ücreti alacağının hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmına uyularak ve Yargıtay Bozma ilâmında her ne kadar davacının 355 gün bakiye izin ücreti kaldığı belirtilmiş ise de taraflar arasında bakiye yıllık izin süresinin 335 gün olduğunun uyuşmazlık dışı olduğu gerekçesiyle 14.08.2023 tarihli ek rapora göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde; a. Davacının temel ücretinin 45.258.00 TL olduğunu, izinler öncesinde kullanılmış olsaydı bu ücretin ödeneceğini, b. Davacının kullanmadığı yıllık izin gününün daha fazla olduğunu ileri sürmüştür. 2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; Davacının net ücretinin 36.497.00 TL olmayıp prim ve ek ödemelerle brüt ücretinin 39.466.31 TL olduğunu ve işverence bakiye izin alacağının bu ücretten hesaplanarak ödendiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, yıllık izin alacağının hesaplanmasına esas ücretin tespitine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR