Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/6468 K.2025/7729

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 10.04.2006 tarihinden 16.01.2020 tarihine kadar çalıştığını, işçilik alacaklarının kendisine ödenmediğini, bu nedenle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile ücret, prim, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, asgari geçim indirimi ve yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsile karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, Mahkemenin yetkili olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalıya ait işyerinde belirsiz süreli iş sözleşmesi kapsamında 01.05.2007-16.01.2020 tarihleri arasında çalıştığı, iş sözleşmesini işçinin haklı sebeple feshettiği, imzalı puantajdaki 02.09.2019 - 07.09.2019 tarihleri arasında 5 gün izin dışındakilerin kullanılıp kullanılmadığının belli olmadığı, davacı isticvap edilerek söz konusu durumun netliğe kavuşturulmaya çalışıldığı ancak davacının bu hususta net bir ifadede bulunmadığı,

davacı vekilinin ıslah dilekçesi ile davacının kullanmadığı izinlere ilişkin talep sonucu incelendiğinde işverence onaylanmayan günlere ilişkin bir talebinin olmadığı, bu nedenle talep sonucu ile bağlı kalındığı, davacının, işyerinde idareci olması ve çalışma koşullarını kendisinin düzenleyeceği değerlendirilerek fazla çalışma alacağı yönündeki talebinin reddi gerektiği, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yönünden ise puantaj kaydı olan dönem için kayıtların dikkate alındığı,

puantaj olmayan dönemler bakımından ise tanık anlatımlarına göre değerlendirme yapıldığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile.

Mahkemece mağaza müdürü olarak çalışan davacının idareci olması ve çalışma koşullarını kendisinin düzenleyeceği değerlendirilerek fazla çalışma ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmiş ise de yapılan işin mahiyeti ve dosya kapsamına göre davacının çalışma düzenini kendisinin belirleme olanağına sahip olmadığı, bu yönüyle esas almaya elverişli bulunan 02.05.2023 tarihli bilirkişi ek raporu ile belirlenen fazla çalışma alacağına hak kazandığı,

tarafların diğer istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı gerekçeleriyle davalının istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili vekili temyiz dilekçesinde; 1. Davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili çalışmalarının karşılığının ödendiğini, bu hususun ek rapor ile de tespit edildiğini, kararın bu yönüyle hatalı olduğunu, 2. Davacının iddiasını yazılı delil ile ispatlayamadığı gibi tanıkların işyerinde çalışmamaları ve davacı ile menfaat birliği içinde olmaları nedeniyle beyanlarının hükme esas alınamayacağını, 3. Yıllık ücretli izin alacağının bulunmadığını, 4. Davacının alacağı bulunmadığından fesihte haklı olmadığını ve kıdem tazminatına da hak kazanamayacağını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ispatı ve hesaplanması ile kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı hususlarına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR