Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/7680 K.2025/9500

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 01.06.1997 tarihli ve öncesi ile 01.06.2000 tarihli iş sözleşmeleri ile çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı neden olmadan feshedildiğini, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin, ücret, ücret farkı, ikramiye, gıda, erzak ve yakacak yardımı, (odun, kömür) giysi, ayakkabı ve bayram yardımı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının, davalı Şirkette 01.06.2000 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının işçi sayısına dair beyanlarının gerçeği yansıtmadığını, davacının tüm ödemelerini zamanında ve eksiksiz olarak tahsil ettiğini, ayrıca davacının aylık ücret alacağına dair taleplerinin zamanaşımına uğradığını, sosyal haklar iddiasının gerçek dışı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının, davalı Şirkette 01.06.2000-25.10.2010 tarihleri arasında işyeri hekimi olarak çalıştığı, davalı işverenin 25.10.2010 tarihli fesih bildirimi ile çalışan sayısının azalması nedeniyle davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini savunduğu, taraflar arasında imzalanan sözleşme de dikkate alınarak davacının iş sözleşmesinin, sözleşme süresinden önce davalı işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğinin anlaşıldığı, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı,

davacının tüm izinlerini kullandırdığını ispat yükü kendisinde olan davalının yıllık izin defteri veya eş değer bir belge ile bu hususu ispatlayamadığı, davacının bakiye ücret alacağının bulunduğu, taraflar arasındaki 01.01.2006 tarihli iş sözleşmesine göre davacıya ödenmesi gereken ikramiye, gıda ve erzak yadımı, yakacak yardımı, giyisi, ayakkabı yardımı ile bayram yardımı alacaklarının davalı tarafça ödendiğinin ispatlanamadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile.

Silivri Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/7703 Soruşturma sayılı dosya kapsamının incelenmesinde 28.02.2020 tarihinde müştekilerin davalı Şirket, Şirketin yetkilisi ve ortağı ... . olduğu, davacı hakkında sahte sözleşme düzenlediği, sözleşmelere ikramiyeler ve sosyal yardımlara ilişkin madde eklendiği, çalışan sayısının fazla gösterildiği gerekçesiyle özel belgede sahtecilik suçundan şikâyette bulundukları ancak yapılan incelemeler neticesinde bu eylemlerden ötürü davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği,

bu karara karşı itirazın Sulh Ceza Mahkemesince reddedildiği ve kanun yararına bozma talebinin de kabul görmediği dolayısıyla davalının bu iddialarını ispatlayamadığı, davacı asılın yargılama sırasındaki Mahkeme huzurundaki beyanı dikkate alındığında yıllık ücretli izin alacağının hüküm altına alınmasının yerinde olduğu,

kıdem ve ihbar tazminatları alacaklarının zamanaşımına uğramadığı ancak ücret alacakları bakımından dava tarihi de dikkate alındığında 18.12.2008 tarihi öncesi alacakların zamanaşımına uğradığı gözetilmeksizin bu alacaklar yönünden de hüküm kurulmuş olması hatalı olduğundan zamanaşımına uğrayan miktarlar dışlanarak yeniden hüküm kurulması gerektiği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davalının cevap dilekçesini süresinde sunmadığını, zamanaşımı def'inin de süresinde olmadığını ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Davacının hukuka aykırı olarak tanzim ettiği iş sözleşmeleri ile birçok şirkete karşı dava açtığını ve kötüniyetli olduğunu, dosyada bulunan iş sözleşmelerinin incelenmesinde müvekkili Şirket tarafından kaleme alınamayacak şekilde ve çelişkili ifadelerin yer aldığını, sözleşmelerin altındaki imzaların da müvekkili Şirket yetkilisine ait olmadığını, ayrıca sözleşmelerdeki çalışan işçi sayısının değiştirilerek fazla gösterildiğini,

b. Davacının iş sözleşmesi haklı nedenle feshedildiğinden kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını,

c. Bilirkişi raporundaki hesaplamaların hatalı olduğunu, davacının ikramiye alacağının bulunmadığını,

d. Davacının yıllık ücretli izinlerini kullanmış olmasına rağmen bu alacağa hükmedilmesinin hatalı olduğunu,

e. Davacının müvekkili Şirkette alacağının olmadığını,

f. Davacının özel belgede sahtecilik suçunu işlediğini, ceza yargılamasının hâlen devam ettiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde son bulup bulmadığı, dava konusu alacakların ispat ve hesaplanması ile zamanaşımına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesince davaya karşı ileri sürülen zamanaşımı def'i dikkate alınarak yeniden yapılan hesaplama ile hüküm kurulmuş ise de dava dilekçesi davalı tarafa 16.01.2014 tarihinde tebliğ edilmiş olup cevap dilekçesinin iki haftalık yasal süre geçtikten sonra 11.02.2014 tarihinde sunulduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı yasal süresinde zamanaşımı def'inde bulunmadığından davaya karşı ileri sürülen zamanaşımı def'inin dikkate alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR