KÜNYE
Hukuk Genel Kurulu 2013/1232 E., 2014/712 K.·Yoksulluk Nafakası
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Ekim 2014
Karar Metni
308 kelime·2 dk okuma·2 bölüm
TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 4
TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 175
"İçtihat Metni" Taraflar arasındaki “boşanma, maddi ve manevi tazminat ile nafaka” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir 10. Aile Mahkemesi'nce asıl davanın kabulüne, karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.04.2012 gün ve 2011/773 E., 2012/302 K. sayılı kararın incelenmesi Davacı-karşı davalı (koca) vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 27.12.2012 gün ve 2012/14050 E., 2012/31959 K. sayılı ilamı ile;
(...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre, davacı-davalı kocanın çalıştığı işten ayrıldığı da nazara alındığında kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır...)
gerekçesiyle kararın yoksulluk nafakası yönünden bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
HUKUK GENEL KURULU KARARI
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, mahkeme kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, direnme kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan onanması gerekir.
SONU Ç
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, E. 2013/1232, K. 2014/712, 1 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama