Yargıtay Hukuk Genel Kurulu E.2024/278 K.2025/560

2022/1532 Esas, 2022/17195 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulunca verilen kararın yeni hüküm olduğu gerekçesiyle incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesi karar verilmiş, Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda karar yeniden bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı, karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.

Somut olayda, davacı vekili dava dilekçesi ile fazladan ödediğini iddia ettiği 5.000,00 TL primin faizi ile birlikte davalı Sosyal Güvenlik Kurumundan (.../Kurum) tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini 10.509,98 TL'ye yükseltmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın reddine yönelik verilen kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, kararın Özel Dairece bozulması sonrası İlk Derece Mahkemesi tarafından önceki hükümde direnilmiş olup direnme kararının davacı vekilince temyiz edildiği anlaşılmakla uyuşmazlık konusu miktar 10.509,98 TL'dir.

Görüldüğü üzere temyize konu edilen miktar İlk Derece Mahkemesinin direnme kararını verdiği 30.11.2023 tarihi itibarıyla kesinlik sınırının altında kalmaktadır ve kararın miktar itibarıyla temyizi mümkün değildir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 25.06.2025 tarihli ve 2024/10-275 Esas ve 2025/401 Karar sayılı kararı da aynı yöndedir. Hâl böyle olunca davacı vekilinin temyiz başvurusunun miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.