Kınyas Kaya Başvurusu (B. No: 2013/1071)

I. BAŞVURUNUN

KONUSU

1. Başvurucu,

“teşekkül halinde uyuşturucu madde ticareti

yapmak” suçunu işlediği iddiasıyla tutuklandığını ve hakkında beraat

kararı verildiğini, haksız olarak özgürlüğünden yoksun kalması nedeniyle açtığı

tazminat davasının kısmen reddine karar verildiğini ve yargılamanın makul süre

içinde sonuçlandırılamadığını belirterek, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini

ileri sürmüş, manevi tazminat talep etmiştir.

II. BAŞVURU

SÜRECİ

2. Başvuru, 17/1/2013

tarihinde Hakkâri Asliye Hukuk Mahkemesi vasıtasıyla yapılmıştır. İdari yönden

yapılan ön incelemede başvurunun Komisyona sunulmasına engel bir durumun bulunmadığı

tespit edilmiştir.

3. Birinci Bölüm İkinci Komisyonunca 11/11/2014

tarihinde, kabul edilebilirlik incelemesi Bölüm tarafından yapılmak üzere,

dosyanın Bölüme gönderilmesine karar verilmiştir.

4.

Bölüm Başkanı tarafından 22/1/2015 tarihinde, kabul

edilebilirlik ve esas incelemesinin birlikte yapılmasına karar verilmiştir.

5. Başvuru

konusu olay ve olgular ile başvurunun bir örneği, görüş için Adalet Bakanlığına

gönderilmiştir. Adalet Bakanlığının 10/2/2015 tarihli

yazısında, Anayasa Mahkemesinin önceki kararlarına ve bu kapsamda sunulan

görüşlerine atfen, başvuru hakkında görüş sunulmayacağı bildirilmiştir.

III. OLAY VE

OLGULAR

A. Olaylar

6. Başvuru

formu ve eklerinde ifade edildiği şekliyle ve UYAP aracılığıyla erişilen bilgi

ve belgeler çerçevesinde olaylar özetle şöyledir:

7. Başvurucu, “teşekkül

halinde uyuşturucu madde ticareti yapmak” suçunu işlediği iddiasıyla

2/4/1997 tarihinde gözaltına alınarak 4/4/1997

tarihinde tutuklanmış ve 23/10/1998 tarihinde tahliye edilmiştir.

8. Başvurucunun yargılandığı Diyarbakır 1 No.lu Devlet Güvenlik

Mahkemesi, 12/3/1999 tarih ve E.1997/425, K.1999/41

sayılı kararıyla başvurucunun beraatine karar

vermiştir.

9. Temyiz üzerine Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 7/10/1999 tarih ve E.1999/7699, K.1999/11124 sayılı ilâmıyla

hüküm onanmıştır.

10. Başvurucu, Maliye Hazinesi aleyhine 31/10/2008

tarihinde açtığı davada, 2/4/1997 tarihinden 23/10/1998 tarihine kadar

özgürlüğünden yoksun kaldığını ve hakkında yapılan yargılama sonunda beraat

kararı verildiğini ileri sürerek, 7/5/1964 tarih ve 466 sayılı mülga Kanun Dışı

Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümleri

uyarınca 15.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminatın gözaltına alındığı

tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsilini talep etmiştir.

10. Yargılamaya başlayan Hakkâri Ağır Ceza Mahkemesinin 30/12/2009 tarih ve E.2008/295, K.2009/425 sayılı kararıyla

başvurucunun gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği süreler ile bilirkişi raporu

dikkate alınarak maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne, 459,18 TL maddi

tazminatın 2/4/1997 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline; başvurucunun

596 gün boyunca özgürlüğünden yoksun kaldığı ve manevi çöküntü yaşadığı, sosyal

ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden

olan olayın meydana geliş şekli, tutuklu kaldığı süre de gözetilmek suretiyle

manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 5.000,00 TL manevi tazminatın

2/4/1997 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar

verilmiştir.

11. Tarafların temyizi üzerine, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 11/10/2012 tarih ve E.2012/26096, K.2012/21647 sayılı ilâmı

ile hüküm onanmıştır.

12. Başvurucu, 4/1/2013 tarihinde onama

kararını öğrendiğini bildirmiştir.

13. Başvurucu, 17/1/2013 tarihinde

bireysel başvuruda bulunmuştur.

B. İlgili

Hukuk

14. 466 sayılı mülga Kanun’un 1. maddesi şöyledir:

“…

6. Kanun dairesinde yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra

haklarında kovuşturma yapılmasına veya son soruşturmanın açılmasına yer

olmadığına veyahut beraetlerine veya ceza verilmesine

mahal olmadığına karar verilen;

…

kimselerin uğrıyacakları her

türlü zararlar, bu kanun hükümleri dairesinde Devletçe ödenir.”

15. 466 sayılı mülga Kanun’un 2. maddesi şöyledir:

“1 inci

maddede yazılı sebeplerle zarara, uğrıyanlar,

kendilerine zarar veren işlemlerin yapılmasına esas olan iddialar sebebiyle

haklarında açılan davalar sonunda verilen kararların kesinleştiği veya bu

iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde, ikametgahlarının bulunduğu mahal ağır ceza mahkemesine bir

dilekçeyle başvurarak uğradıkları her türlü zararın tazminini istiyebilirler.

Dilekçede,

zarar isteminde bulunan kimsenin açık adresinin, zarara sebebiyet verdiği ileri

sürülen işlemlerin özetinin, zararın dayandığı sebepler ile sübut delillerinin

ve tazmini istenen zararın neden ibaret olduğunun yazılı olması ve sübut

delillerinin dilekçeye bağlı olarak verilmesi gereklidir.

Dilekçeye delillerini bağlı olarak ibraz etmeyenlere

Mahkeme, delillerini ibraz için 1 aylık süre verir.

Yukardaki

fıkrada yazılı hususları kapsamıyan dilekçe, mahkeme karariyle reddolunur.

Tazminat istemine esas olan işlem işi hükme bağlıyan ağır ceza mahkemesince yapılmışsa, bu istemi

incelemeye yetkili mahkeme, en yakın yer ağır ceza mahkemesidir.”

16. 466 sayılı mülga Kanun’un 3. maddesi şöyledir:

“2 nci maddede yazılı yetkili mahkeme, zarar istemine dair dilekçe üzerine, üyelerinden birisini işin incelenmesiyle görevlendirir. Görevlendirilen üye, ilk önce, istemin kanuni süre içerisinde yapılmış olup olmadığını inceler. İstem süresi içinde yapılmışsa, görevli üye, hüküm ve karar dosyasını aldırtmak, her türlü incelemeleri yapmak ve gerekiyorsa, tazminat isteminde bulunan kimseyi de dinlemek suretiyle delilleri topladıktan sonra, yazılı düşüncesini bildirmesi için evrakı Cumhuriyet Savcılığına gönderir.Mahkeme, Cumhuriyet Savcısının yazılı görüşü üzerine,

duruşma yapmaksızın kararını verir.

Bu karar aleyhine tebliğ tarihinden başlayarak bir hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir.”IV. İNCELEME VE

GEREKÇE

17. Mahkemenin 10/3/2015 tarihinde

yapmış olduğu toplantıda, başvurucunun 17/1/2013 tarih ve 2013/1071 numaralı

bireysel başvurusu incelenip gereği düşünüldü:

A. Başvurucunun İddiaları

18. Başvurucu, “uyuşturucu

madde ticareti yapmak” suçunu işlediği iddiasıyla 2/4/1997

tarihinde gözaltına alınarak 4/4/1997 tarihinde tutuklandığını ve 23/10/1998

tarihinde serbest bırakıldığını, hakkında Diyarbakır 1 No.lu Devlet Güvenlik

Mahkemesinde açılan kamu davası sonunda beraatine

karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, 596 gün boyunca özgürlüğünden

yoksun kaldığını, haksız olarak özgürlüğünden mahrum bırakıldığı için

31/10/2008 tarihinde açtığı tazminat davası sonunda ekonomik koşullara uygun

olmayan, adil tatminden uzak, oldukça düşük miktarlarda maddi ve manevi

tazminatlara hükmedildiğini ve yargılamanın makul ürede sonuçlanmadığını

belirterek, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme

1. Kabul

Edilebilirlik Yönünden

a. Yargılamanın

Sonucu İtibarıyla Adil Olmadığı İddiası

19. Anayasa’nın 148. maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken

hususlarda inceleme yapılamaz.”

20. 30/3/2011 tarih ve 6216

sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 48.

maddesinin (2) numaralı fıkrası şöyledir:

“Mahkeme, … açıkça dayanaktan

yoksun başvuruların kabul edilemezliğine karar verebilir.”

21. 6216

sayılı Kanun’un 48. maddesinin (2) numaralı fıkrasında açıkça dayanaktan yoksun

başvuruların Mahkemece kabul edilemezliğine karar verilebileceği

belirtilmiştir. Anayasa’nın 148. maddesinin dördüncü fıkrasında ise açıkça

dayanaktan yoksun başvurular kapsamında değerlendirilen kanun yolunda

gözetilmesi gereken hususlara ilişkin şikâyetlerin bireysel başvuruda

incelenemeyeceği kurala bağlanmıştır.

22. Anılan

kurallar uyarınca, ilke olarak derece mahkemeleri önünde dava konusu yapılmış

maddi olay ve olguların kanıtlanması, delillerin değerlendirilmesi, hukuk

kurallarının yorumlanması ve uygulanması ile derece mahkemelerince uyuşmazlıkla

ilgili varılan sonucun esas yönünden adil olup olmaması bireysel başvuru

incelemesine konu olamaz. Bunun tek istisnası, derece mahkemelerinin tespit ve

sonuçlarının adaleti ve sağduyuyu hiçe sayan tarzda bariz takdir hatası veya

açık keyfilik içermesi ve bu durumun kendiliğinden bireysel başvuru

kapsamındaki hak ve özgürlükleri ihlal etmiş olmasıdır. Bu çerçevede, kanun

yolu şikâyeti niteliğindeki başvurular, bariz takdir hatası veya açık keyfilik

bulunmadıkça Anayasa Mahkemesince incelenemez (B. No: 2012/1027, 12/2/2013, § 26).

23. Başvuru

konusu olayda başvurucu, “uyuşturucu madde

ticareti yapmak” suçunu işlediği iddiasıyla 2/4/1997

tarihinde gözaltına alınarak 4/4/1997 tarihinde tutuklandığını ve 23/10/1998

tarihinde serbest bırakıldığını, hakkında Diyarbakır 1 No.lu Devlet Güvenlik

Mahkemesine açılan kamu davası sonunda beraatine

karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, 596 gün boyunca özgürlüğünden

yoksun kaldığını, haksız olarak özgürlüğünden mahrum bırakıldığı için

31/10/2008 tarihinde açtığı tazminat davası sonunda ekonomik koşullara uygun

olmayan, adil tatminden uzak, oldukça düşük miktarlarda maddi ve manevi

tazminatlara hükmedildiğini belirterek, adil yargılanma hakkının ihlal

edildiğini ileri sürmüştür.

24. Başvurucu,

31/10/2008 tarihinde Hakkâri Ağır Ceza Mahkemesinde

açtığı davada, 596 gün boyunca haksız olarak özgürlüğünden yoksun kaldığını

iddia ederek maddi ve manevi zararlarının tazminini talep etmiştir.

Başvurucunun gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği tarihte yürürlükte olan 466

sayılı mülga Kanun gereği inceleme yapan Mahkeme, başvurucunun gözaltında ve

tutuklulukta geçirdiği süreleri göz önünde bulundurarak, tutuklamadan önce ve

halen yaptığı işi dikkate alarak gelir seviyesinin tespiti amacıyla

bilirkişiden rapor almıştır. Başvurucunun sürekli ve düzenli gelir getiren bir

işte çalışmadığı, bu nedenle asgari ücret üzerinden gelirinin hesaplanması

gerektiği belirtilerek maddi tazminatın hesaplandığı anlaşılmış, yine

başvurucunun 596 gün boyunca özgürlüğünden yoksun kaldığı ve manevi çöküntü

yaşadığı, sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına

alınmasına neden olan olayın meydana geliş şekli, tutuklu kaldığı süre de

gözetilmek suretiyle 459,18 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın 2/4/1997 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle

davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Temyiz üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesi

tarafından Mahkemece verilen karar yerinde görülerek hüküm onanmıştır.

25. Mahkemenin

gerekçesi ve başvurucunun iddiaları incelendiğinde, iddiaların özünün Derece

Mahkemesi tarafından delillerin değerlendirilmesinde ve hukuk kurallarının

yorumlanmasında isabet olmadığına ve esas itibarıyla yargılamanın sonucuna

ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

26. Başvurucu,

yargılama sürecinde karşı tarafın sunduğu deliller ve görüşlerden bilgi sahibi

olamadığına, kendi delillerini ve iddialarını sunma olanağı bulamadığına, karşı

tarafça sunulan delillere ve iddialara etkili bir şekilde itiraz etme fırsatı

bulamadığına ya da uyuşmazlığın çözüme kavuşturulmasıyla ilgili iddialarının

Derece Mahkemesi tarafından dinlenmediğine ilişkin bir bilgi ya da kanıt

sunmadığı gibi Mahkemenin kararında bariz takdir hatası veya açık keyfilik

oluşturan herhangi bir durum da tespit edilememiştir.

27. Açıklanan

nedenlerle, başvurucu tarafından ileri sürülen iddiaların kanun yolu şikâyeti

niteliğinde olduğu, Derece Mahkemesi kararlarının bariz takdir hatası veya açık

keyfilik de içermediği anlaşıldığından, başvurunun bu kısmının, diğer kabul

edilebilirlik koşulları yönünden incelenmeksizin “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle kabul edilemez

olduğuna karar verilmesi gerekir.

b. Yargılamanın

Makul Sürede Tamamlanmadığı İddiası

28. Başvuru formu ile eklerinin incelenmesi sonucunda, açıkça

dayanaktan yoksun olmadığı ve kabul edilemezliğine karar verilmesini

gerektirecek başka bir neden de bulunmadığı anlaşılan başvurunun kabul

edilebilir olduğuna karar verilmesi gerekir.

2. Esas Yönünden

29. Başvurucu, Hakkâri Ağır Ceza Mahkemesinde haksız olarak

özgürlüğünden yoksun bırakılma nedeniyle açtığı tazminat davasının makul sürede

sonuçlanmadığını belirterek, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini ileri

sürmüştür.

30. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin

(Sözleşme) 5. maddesi, tutuklama ve yakalamaya ilişkin esasları belirledikten

sonra 5. fıkrasında “Bu madde hükümlerine

aykırı olarak yapılmış bir yakalama veya tutuklama işleminin mağduru olan

herkes tazminat hakkına sahiptir” şeklindeki düzenleme ile Sözleşme’de belirlenen esaslara aykırı olarak

gerçekleştirilen bir yakalama veya tutuklama işleminden dolayı zarar görenlerin

tazminat talep edebileceğini hüküm altına almıştır.

31. Sözleşme’nin 5. maddesine benzer şekilde Anayasa’nın 19.

maddesinin son fıkrasında, “Bu esaslar

dışında bir işleme tâbi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, tazminat hukukunun

genel prensiplerine göre, Devletçe ödenir” şeklindeki düzenleme ile

hukuka aykırı şekilde yakalanan veya tutuklanan kişilerin tazminat davası açabilecekleri

hüküm altına alınmıştır.

32. Hukuka aykırı şekilde yakalandığını veya tutuklandığının

iddia eden kişi, 466 sayılı mülga Kanun’un 1. ve 2. maddeleri ile 4/12/2004 tarih ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun

141. maddesinde belirtilen şekilde ilgili ağır ceza mahkemesinde, haksız olarak

özgürlüğünden yoksun bırakılması nedeniyle tazminat davası açabilir. Bu davaya

bakan mahkeme, 466 sayılı mülga Kanun’un 3. maddesi ile 5271 sayılı Kanun’un

142. maddesine göre istemin ve ispat belgelerinin değerlendirilmesinde ve

tazminat hukukunun genel prensiplerine göre verilecek tazminat miktarının

saptanmasında gerekli gördüğü her türlü araştırmayı yapabilir.

33. Anayasa ve Sözleşme’nin ortak koruma alanı dışında kalan bir

hak ihlali iddiasını içeren başvurunun kabul edilebilir olduğuna karar

verilmesi mümkün olmayıp (B. No: 2012/1049, 26/3/2013,

§ 18), Sözleşme metni ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarından

ortaya çıkan ve adil yargılanma hakkının somut görünümleri olan alt ilke ve haklar,

Anayasa’nın 36. maddesinde yer verilen adil yargılanma hakkının da

unsurlarıdır. Anayasa Mahkemesi de Anayasa’nın 36. maddesi uyarınca inceleme

yaptığı bir çok kararında, ilgili hükmü Sözleşme’nin

6. maddesi ve AİHM içtihadı ışığında yorumlamak suretiyle, Sözleşme’nin lafzî içeriğinde yer alan ve AİHM içtihadıyla adil

yargılanma hakkının kapsamına dâhil edilen ilke ve haklara, Anayasa’nın 36.

maddesi kapsamında yer vermektedir. Somut başvurunun dayanağını oluşturan makul

sürede yargılanma hakkı da yukarıda belirtilen ilkeler uyarınca adil yargılanma

hakkının kapsamına dâhil olup, ayrıca davaların en az giderle ve mümkün olan

süratle sonuçlandırılmasının yargının görevi olduğunu belirten Anayasa’nın 141.

maddesinin de Anayasa’nın bütünselliği ilkesi gereği, makul sürede yargılanma

hakkının değerlendirilmesinde göz önünde bulundurulması gerektiği açıktır (B.

No: 2012/13, 2/7/2013, §§ 38–39).

34. Davanın

karmaşıklığı, yargılamanın kaç dereceli olduğu, tarafların ve ilgili makamların

yargılama sürecindeki tutumu ve başvurucunun davanın hızla

sonuçlandırılmasındaki menfaatinin niteliği gibi hususlar, bir davanın

süresinin makul olup olmadığının tespitinde göz önünde bulundurulması gereken

kriterlerdir (B. No: 2012/13, 2/7/2013, §§ 41–45).

35. Anayasa’nın 36. maddesi ve Sözleşme’nin 6. maddesi uyarınca,

medeni hak ve yükümlülüklere ilişkin uyuşmazlıkların makul sürede karara

bağlanması gerekmektedir (B. No: 2012/13, 2/7/2013, §

49). Başvuru konusu, haksız olarak özgürlükten yoksun bırakılma nedeniyle

açılan tazminat davasında, 466 sayılı mülga Kanun ile 5271 sayılı Kanun’da yer

alan usul hükümlerine göre yürütülen somut yargılama faaliyetinin, medeni hak

ve yükümlülükleri konu alan bir yargılama olduğunda kuşku yoktur.

36. Medeni hak ve yükümlülüklerle ilgili uyuşmazlıklara ilişkin

makul süre değerlendirmesinde sürenin başlangıcı kural olarak, uyuşmazlığı

karara bağlayacak yargılama sürecinin işletilmeye başlandığı, başka bir deyişle

davanın ikame edildiği tarih olup, somut başvuru açısından bu tarih 31/10/2008 tarihidir.

37. Sürenin bitiş tarihi ise, çoğu zaman icra aşamasını da

kapsayacak şekilde yargılamanın sona erme tarihidir (B. No: 2012/13, 2/7/2013, § 52; B. No: 2013/695, 9/1/2014, § 35). Somut

başvuru açısından bu tarih, Mahkemece verilen kararın Yargıtay 12. Ceza

Dairesince onanarak kesinleştiği 11/10/2012 tarihidir.

38. Başvuruya konu yargılama sürecinin incelenmesinde,

başvurucunun, “uyuşturucu madde ticareti

yapmak” suçunu işlediği iddiasıyla 2/4/1997

tarihinde gözaltına alınarak 4/4/1997 tarihinde tutuklandığını ve 23/10/1998

tarihinde serbest bırakıldığını, hakkında Diyarbakır 1 No.lu Devlet Güvenlik

Mahkemesinde açılan kamu davası sonunda beraatine

karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, 596 gün boyunca özgürlüğünden

yoksun kaldığını belirterek, 31/10/2008 tarihinde Hakkâri Ağır Ceza

Mahkemesinde maddi ve manevi tazminat davası açtığı anlaşılmaktadır.

39. Mahkemece,

30/12/2009 tarihinde davanın kısmen kabulüne karar

verilmiş, temyiz üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 11/10/2012 tarihli

ilâmıyla hüküm onanarak aynı tarihte kesinleşmiştir. Bu durumda iki dereceli

bir yargılama sisteminde davanın üç yıl on bir ay on gün sürdüğü

anlaşılmaktadır.

40. 5271 sayılı Kanun’un öngördüğü yargılama usullerine tabi

mahkemeler nezdindeki yargılamaların makul sürede tamamlanmadığı yönündeki

iddialar daha önce bireysel başvuru konusu yapılmış ve Anayasa Mahkemesi

tarafından makul sürede yargılanma hakkının ihlal edildiği yönünde kararlar

verilmiştir (B. No: 2012/625, 9/1/2014, §§ 23-41; B.

No: 2013/695, 9/1/2014, §§ 24-40).

41. Başvurunun

değerlendirilmesi neticesinde, başvuruya konu koruma tedbiri nedeniyle tazminat

davası; hukuki meselenin çözümündeki güçlük, maddi olayların karmaşıklığı,

delillerin toplanmasında karşılaşılan engeller, taraf sayısı gibi kriterler dikkate alındığında karmaşık olmaktan uzaktır.

Başvurucunun tutum ve davranışlarıyla ve usuli

haklarını kullanırken özensiz davranmasıyla yargılamanın uzamasına sebep olduğu

da söylenemez. Anılan davaya bütün olarak bakıldığında, İlk Derece Mahkemesinde

31/10/2008 tarihinde açılarak 30/10/2009 tarihinde

sona eren yargılama sonunda hükmün temyizi üzerine Yargıtay tarafından

11/10/2012 tarihinde kararın onandığı, temyiz incelemesinin yaklaşık üç yıl

sürdüğü, davanın niteliği göz önünde bulundurulduğunda bu sürenin makul

olmadığı, tüm bu hususlar dikkate alınarak, somut başvuru açısından farklı bir

karar verilmesini gerektirecek bir yön bulunmadığı ve söz konusu üç yıl on bir

ay on gün devam eden yargılama sürecinde makul olmayan bir gecikmenin olduğu

sonucuna varılmıştır.

42. Açıklanan

nedenlerle, başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan makul

sürede yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir.

3. 6216 Sayılı Kanun’un 50. Maddesi Yönünden

43. Başvurucu,

uzun süren yargılama nedeniyle adil yargılanma hakkının ihlal edildiğinin

tespitini ve 50.000,00 TL manevi, 50.000,00 TL maddi tazminatın ödenmesini

talep etmiştir.

44. 6216

sayılı Kanun'un “Kararlar” kenar başlıklı 50. maddesinin (2) numaralı fıkrası

şöyledir:

“Tespit edilen ihlal

bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak

için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden

yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine

tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu

gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa

Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan

kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.”

45. Başvurucunun

tarafı olduğu uyuşmazlığa ilişkin üç yıl on bir ay on gün devam eden yargılama

süreci nazara alındığında, yargılama faaliyetinin uzunluğu sebebiyle, yalnızca

ihlal tespitiyle giderilemeyecek olan manevi zararları karşılığında başvurucuya

net 2.750,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesi gerekir.

46. Başvurucu

tarafından maddi tazminat talebinde bulunulmuş olmakla beraber, tespit edilen

ihlal ile iddia edilen maddi zarar arasında illiyet bağı bulunmadığı anlaşıldığından,

başvurucunun maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekir.

47. Başvurucu

tarafından yapılan ve dosyadaki belgeler uyarınca tespit edilen 198,35 TL harç

ve 1.500,00 TL vekâlet ücretinden oluşan toplam 1.698,35 TL yargılama giderinin

başvurucuya ödenmesine karar verilmesi gerekir.

D. Ödemelerin, kararın tebliğini takiben başvurucunun Maliye

Bakanlığına başvuru tarihinden itibaren dört ay içinde yapılmasına; ödemede

gecikme olması halinde, bu sürenin sona erdiği tarihten ödeme tarihine kadar

geçen süre için yasal faiz uygulanmasına,

10/3/2015 tarihinde OY BİRLİĞİYLE karar verildi.

Başkan : Serruh KALELİ Üyeler : Burhan ÜSTÜN Nuri NECİPOĞLU Hicabi DURSUN Hasan Tahsin GÖKCAN Raportör : Murat AZAKLI Başvurucu : Kınyas KAYA Vekili : Av. Adnan DEMİRKAN