Danıştay 10. Daire E.2016/12172 K.2021/2261

Dava konusu istem: İzmir ili, Konak ilçesi, … Sokak, No:… adresinde bulunan geneleve davacının girişinin yasaklanmasına ilişkin İzmir ili, Konak ilçesi, Zührevi Hastalıklar ve Fuhuşla Mücadele Komisyonun … tarih ve … sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dosyada bulunan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davacının anılan genelevi sevk ve idare ettiğinin somut delillerle ortaya konulamadığı, genelev işletmecisi R.Ç. ve vekili H.B. ve genelevde çalışan kadınlar tarafından bu yönde bir şikayette bulunulmadığı ve bu mecrada alınmış ifadelerin bulunmadığı, davacının genelevi sevk ve idare ettiği kabul edilse bile Tüzük hükümleri uyarınca Zührevi Hastalıklar ve Fuhuşla Mücadele Komisyonunun kişilerin geneleve girişi engelleme yetkisinin bulunmadığı, Komisyonun yetkisi olmadığı bir hususta karar verdiğinin anlaşıldığı,

tesis edilen dava konusu işlemde hukuka ve mevzuata uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, davacının patron veya patron vekili olarak tescil edilmemesine rağmen genelevde sürekli olarak bulunmak sureti ile genelevi sevk ve idare etmeye çalıştığı, tüzük hükümleri uyarınca genelevi sevk ve idare etmesi imkanı bulunmamasına karşın Mahkeme kararı sonucu genelevi işletmeci gibi çalıştırabileceği sonucunun ortaya çıktığı, sosyal tesislere vatandaş olarak girmesinde bir engel bulunmadığı iddiaları ile temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.