Danıştay 10. Daire E.2016/8176 K.2020/5005

Dava konusu istem: … ili, … ilçesi, … Mahallesinde bulunan … ada, … parsel nolu 3.936,58 m² yüzölçümlü taşınmazın 3.761,58 m²'sinin 11/08/2011-05/09/2013 tarihleri arası dönemde fuzulen işgal edildiğinden bahisle düzenlenen 185.824,68 TL tutarlı 06/11/2013 tarih ve 88252 sayılı ecrimisil ihbarnamesin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E: … , K: … sayılı kararıyla; dava konusuna ilişkin olarak düzenlenen bilirkişi raporunda, ecrimisile konu taşınmazın 3.761,58 m²'sinin fuzulen işgal edildiği, dava konusu yerin kullanım amacı, durumu, çevrenin sosyo-ekenomik yapısı ve emsal taşınmazlarla kıyaslanması sonucu 11/08/2011-05/09/2013 tarihleri arası için 185.824,68 TL ecrimisil getirisinin olabileceği sonuç ve kanaatine varıldığının belirtildiği, yerinde ve yeterli bulunan bilirkişi raporu ve dosyadaki belge ve bilgilerin birlikte incelenmesi sonucunda, dava konusu 185.824,68 TL'lik ecrimisil ihbarnamesinin hukuka uygun olduğu sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davacı tarafından, taşınmazın tamamında işgal bulunmadığı, taşınmazın 250,00 m² lik kısmına müteahhidin havuz yaptığı, 594,00 m² lik kısmın otopark olarak kullanıldığı, diğer kısmın … Belediyesince düzenlenen park alanı olduğu, site bahçesi ile park arasında çit çekili olduğu, parkı çevre halkının da rahatça kullandığı, bilirkişi raporunun eksik ve hatalı olduğu, yeniden rapor alınması talebinin reddedildiği, taşınmazın imar planında park ve dinlenme alanı lejantında kaldığı belirtilerek, mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.