Danıştay 13. Daire E.2018/1858 K.2023/4509

Dava konusu istem: Bayilik lisansı ile faaliyet gösteren davacıya ait akaryakıt istasyonunda 17/08/2014 tarihinde yapılan denetimde istasyonda bulunan tanklardan birinin otomasyon sistemine bağlı olmadığı tespit edildiğinden bahisle 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'nun 19. maddesinin 7. fıkrası uyarınca 72.751,00 TL idarî para cezası verilmesine ilişkin … tarih ve … sayılı … Kurulu (Kurul) kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesi'nce verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacıya ait akaryakıt istasyonunda yapılan denetimde tanzim edilen … sayılı tutanakta, istasyon vaziyet planında yer alan, ancak otomasyon sistemine bağlı olmayan bir tankın tespit edildiği ifadelerine yer verildiği, söz konusu tutanağın istasyon yetkilisi tarafından imzalandığı, akaryakıt istasyonlarında bulunan tankların otomasyon sistemine bağlı olmasının mevzuat gereği zorunlu olduğu,

bu tankların fiilen kullanılıyor olup olmamasının bu yükümlülüğü ortadan kaldırmayacağı, idari para cezası tesis edilirken fiilin niteliğine göre üst sınırdan ceza verme yetkisinin davalı idarenin takdirinde olduğu dikkate alındığında, davacı hakkında idarî para cezası uygulanmasına ilişkin Kurul kararında mevzuata aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:. Bölge İdare Mahkemesi ...

İdari Dava Dairesi'nce; idarî para cezalarının kanunda alt ve üst sınır belirtilmek suretiyle belirlendiği durumlarda, idarî para cezası vermeye yetkili makamın, 5015 sayılı Kanun'un 19. maddesinin 7. fıkrasında belirtilen idarî para cezası yaptırımı konusundaki takdir yetkisini kullanırken, Kabahatler Kanunu'nun 17. maddesinde yer alan kabahatin haksızlık içeriği ile failin kusur ve ekonomik durumunu göz önünde bulundurması ve hangi nedenle idarî para cezasını üst sınırdan verdiğinin yargısal denetime imkân verecek şekilde açıkça belirtmesi kural olmakla birlikte, ihlâlin niteliği ile verilen ceza karşılaştırıldığında,

cezanın üst sınırının uygulanmasının kimi kez hayatın olağan akışına uygun olduğu, davacıya ait akaryakıt istasyonunda, istasyon vaziyet planında yer alan, ancak otomasyon sistemine bağlı olmayan bir tank tespit edildiğinden,

idari para cezası tesis edilirken fiilin niteliğine göre üst sınırdan ceza verilmesinde mevzuata aykırılık bulunmadığından istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun gerekçeli olarak reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, istasyondan alınan numunelerin ulusal marker seviyesinin geçerli sonuç verdiği, teknik düzenlemelere aykırılık oluşturan herhangi bir akaryakıt türünün piyasaya arz edilmediği, şirket yetkililerinin kollukta verdikleri ifadede istasyonun aktif olmadığı, şirketin iflas ettiği, sadece gaz satışının yapıldığı, numune alınan tankla pompa arasında herhangi bir bağlantı bulunmadığı, bir bağlantı olmadan bir tanktan yakıt satışının mümkün olmayacağı, ayrıca tankların denetim sırasındaki durumunun yakıt depolamasına elverişli olmadığının denetim yapan ekip tarafından açıkça bilinmesine rağmen aksi yönde rapor ve tutanak hazırlanmasının yasal olmadığı, kendilerinin maddi durumu araştırılmadan üst sınırdan ceza verilmesinin hakkaniyetli olmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemesi kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.