Danıştay 13. Daire E.2019/3750 K.2021/2643

Dava konusu istem: Bayilik lisansı ile faaliyette bulunan davacı şirkete ait akaryakıt istasyonunda 21/05/2014 tarihinde yapılan denetimde, otomasyon sistemine müdahale edildiğinin tespit edildiğinden bahisle 5015 sayılı Kanun'un 19. maddesinin yedinci fıkrası uyarınca 72.751,00-TL idari para cezası uygulanmasına yönelik … tarih ve … sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu (Kurul) kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nce verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davalı idare tarafından idari para cezasının hangi nedenle üst sınırdan verildiğinin somut bilgi ve belgelerle ortaya konulamadığı, ayrıca bu konuda herhangi bir açıklama da getirilmediği göz önünde bulundurulduğunda, herhangi bir kriter gözetmeksizin salt takdir yetkisinden hareketle Kanun'da öngörülen üst sınırdan idari para cezası verilmesine ilişkin dava konusu kararda hukuka ve hakkaniyete uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka aykırı bulunarak işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:. Bölge İdare Mahkemesi ...

İdari Dava Dairesi'nce; davacı şirkete ait akaryakıt istasyonunda 21/05/2014 tarihinde İl Jandarma Komutanlığı'nca yapılan denetimde, (3) nolu motorin tankında sistemde 7000 litre sabit ürün görüldüğü, tankın probunda yapılan kontrolde yakıt şamandırasının silikonla yapıştırılarak sabitlendiği, tankın içerisinde toplam ürün seviyesi 1.87 m olduğu hâlde şamandıranın sabitlendiği mesafeden 98 cm yüksekliğe kadar daha ürün olduğu, şamandıra üzerine yapılan manuel müdahale ile otomasyon sistemine müdahale edilidiği, sistemin bu müdahale nedeniyle toplam akaryakıt miktarını görmediği,

tankın içinde 15.000 litreye yakın yakıt olduğunun tespit edildiği, Siirt Başsavcılığı'nca yürütülen soruşturmaya esas olmak üzere yaptırılan bilirkişi incelemesi üzerine hazırlanan 22/05/2014 tarihli bilirkişi raporunda da, bilinçli olarak yakıt şamandırasının silikonlanarak dolum bilgisinin engellendiğinin tespit edildiği, yapılan soruşturma sonucunda davacı şirkete 5015 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 7. fıkrası uyarınca idari para cezası verildiği,

idari para cezasına neden olan fiil ve olayın gelişimi dikkate alındığında, davacıya ait söz konusu istasyonda yapılan denetim ve incelemelerde, müdahale sonucu otomasyon sisteminde gözükmeyen tank mevcudiyeti ve satış yapılması suretiyle otomasyon sistemine ilişkin kurallara aykırı hareket edildiğinin anlaşıldığı, bu itibarla, davalı idarenin 5015 sayılı Kanun’un 19/7. maddesinde belirlenen üst sınırdaki tutar üzerinden takdir hakkını kullanmasında hukuka, adalete, hakkaniyete ve ölçülülük ilkesine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İdare Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, ileri sürdükleri iddiaların Bölge İdare Mahkemesi'nce değerlendirildiği, gerekçesiz karar verilerek adil yargılanma hakkının ihlâl edildiği, davalı idare tarafından ileri sürülmeyen hususların değerlendirilerek silahların eşitliği ilkesine ve talep ile bağlılık ilkesine aykırı hareket edildiği, otomasyon sistemine müdahale konusunda yükümlülük getiren düzenlemenin Kurul kararıyla getirildiği için hukuka aykırı olduğu, yürürlükte bulunmayan Kurul kararının dikkate alınmaması gerektiği, niteliği itibarıyla düzeltilebilecek fiillerden olan eylem nedeniyle öncelikle ihtar edilmeleri gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemesi kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.