Danıştay 13. Daire E.2021/5344 K.2023/2782

Dava konusu istem: Dağıtıcı lisansı sahibi davacı şirkete, uzaktan erişim sistemini Kuruma açma yükümlülüğünü yerine getirmediğinden bahisle 1.026.994-TL idari para cezası verilmesine ilişkin Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nun (Kurul) … tarihli ve … sayılı kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesi'nce verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacı şirketin uzaktan erişim sistemi bilgilerinin gönderildiği E-7 bildirimi vasıtasıyla davalı Kuruma sunulan kullanıcı adı ve şifresi ile sisteme erişimin sağlanamaması üzerine davacı şirkete gönderilen Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu Petrol Dairesi Başkanlığı'nın yazısı ile 15 gün içerisinde eksikliğin giderilmesinin istenildiği, bu yazının e-tebligat yolu ile 09/11/2016 tarihinde tebliğ edildiği, ancak verilen sürenin bitiminden sonra 06/12/2016 tarihinde yapılan kontrolde yükümlülüğün yerine getirilmediğinin tespit edildiği,

yükümlülüğün 12/05/2017 tarihinde yapılan kontrol ile yerine getirildiğinin tespit edildiği görüldüğünden, 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu ile belirlenen uzaktan erişim sistemi yükümlülüğünün gereklerini yerine getirmediği sabit olan dağıtıcı lisansı sahibi davacı şirkete 1.026.994-TL idari para cezası verilmesine ilişkin işlemde mevzuat hükümlerine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesi'nce, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun … tarih ve E:…, K:… sayılı bozma kararına uyularak verilen kararda; 5015 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik uyarınca alınan düzenleyici Kurul kararıyla niteliği itibarıyla düzeltme imkânı olan fiiller arasında olduğu değerlendirilen davacı şirketin eylemi nedeniyle, lehe kanun niteliğinde olduğu saptanan idarî para cezası verilmeden önce ihtarda bulunma kuralının davacı şirkete de uygulanması zorunluluğu karşısında, dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle, davacı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile istinaf başvurusuna konu idare mahkemesi kararının kaldırılmasına, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 4. fıkrası uyarınca esastan incelenen davada, dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, harçtan muaf olmaları nedeniyle aleyhlerine harca hükmedilemeyeceği, 7164 sayılı Kanun ile getirilen ihtar müessesesinin anılan Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce alınan dava konusu Kurul kararına uygulanma olanağı bulunmadığı, ihtar düzenlemesinin lehe hüküm niteliği taşımadığı, zira bir hükmün lehe düzenleme getirdiğinden bahsedebilmek için mevcut fiili idari para cezası gerektiren bir fiil olmaktan çıkarması veya mevcut cezanın miktarında azalmaya neden olması gerektiği, ihtar düzenlemesi ile bu sonuçların hiçbirinin gerçekleşmediği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından, Kurul kararı her ne kadar dava konusu uyuşmazlıktan sonra alınmış olsa da lehe olan hükmün uygulanması gerektiği belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır. Aktarılan kurallar göz önünde bulundurulduğunda, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 23/06/2021 tarih ve E:2020/3378, K:2021/1276 sayılı bozma kararındaki esaslara uyularak verilen temyize konu Mahkeme kararının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.