Danıştay 13. Daire E.2022/2801 K.2023/2598

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, sahibi olduğu akaryakıt istasyonunda 28/03/2016 tarihinde yapılan denetimde, ilan panosundaki fiyattan daha yüksek bir fiyatla akaryakıt satışı yapmak suretiyle 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na aykırı davrandığından bahisle, anılan Kanun'un 19. maddesinin yedinci fıkrası uyarınca 84.575,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin … tarih ve … sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu (Kurul) kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nce verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; "…" adresinde faaliyet gösteren davacı şirkete ait akaryakıt istasyonunda 28/03/2016 tarihinde yapılan denetimde fiyat ilan panosunda yer alan fiyatın üzerinde akaryakıt satışı yapıldığı tespit edilmiş ise de, davalı idare tarafından idari para cezasının hangi nedenle üst sınırdan verildiğinin hukuken haklı bilgi ve belgelerle gerekçelendirilmediği, ayrıca bu konuda herhangi bir açıklama da getirilmediği, herhangi bir kriter gözetmeksizin salt takdir yetkisinden hareketle 5015 sayılı Kanun'da öngörülen üst sınırdan idari para cezası verilmesine ilişkin dava konusu kararda hukuka ve hakkaniyete uygunluk görülmediği sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle hukuka aykırı bulunan dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:.

Bölge İdare Mahkemesi 8.İdari Dava Dairesi'nce, davalı idare tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ve davanın reddine ilişkin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararın Dairemizin 13/09/2019 tarih ve E:2019/2685, K:2019/2559 sayılı kararı ile bozulması üzerine bozma kararına uyulmayarak verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararının Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 09/12/2021 tarih ve E:2021/1, K:2021/2973 sayılı kararı ile bozulması üzerine verilen kararda.

5015 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik uyarınca alınan düzenleyici Kurul kararıyla niteliği itibarıyla düzeltme imkânı olan fiiller arasında olduğu değerlendirilen davacı şirketin fiili nedeniyle ihtarda bulunma şartının yerine getirilmesi ve lehe kanun niteliği taşıyan kuralın davacıya da uygulanmasının zorunlu olduğu, söz konusu zorunluluk gözetilmeksizin davacı hakkında tesis edilmiş olan dava konusu işlemde hukuka uygunluk, dava konusu işlemin iptali yolundaki Mahkeme kararında ise, sonucu itibarıyla hukukî isabetsizlik bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca davalı idarenin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, 5015 sayılı Kanun'un 20. maddesinde yapılan değişikliğin fiillerin nitelikleri ve cezalandırılmaları yönünden iradede değişiklik yapmadığı, öngörülen ceza miktarlarını da değiştirmediği, yalnızca idari yaptırım uygulama usulüne ilişkin değişiklikler içerdiği, bu düzenlemelerin şekli ceza normlarında değişiklik yapan düzenlemeler olduğu, kanun koyucu tarafından Kurul kararına bağlanmış idari para cezaları için geriye yürüyecekleri de düzenlenmediğinden zaman bakımından uygulama noktasında geriye yürümeyeceklerinin açık olduğu,

dava konusu işleme dayanak alınan hükmün yer aldığı idari para cezasına ilişkin müeyyideleri içeren 5015 sayılı Kanun'un 19. maddesinin 7164 sayılı Kanun ile bütünüyle değiştirildiği, öncekinden farklı bir cezalandırma sistemi öngörüldüğü, maddi ceza normundaki bu değişikliğin davacının lehine olup olmadığına yönelik işin esası incelenmek suretiyle karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından, savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemesi kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır. Aktarılan kurallar göz önünde bulundurulduğunda, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun bozma kararındaki esaslara uyularak verilen temyize konu kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.