Danıştay 2. Daire E.2021/10604 K.2021/3979

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

... İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; 2886 sayılı Kanun hükümlerine göre kiralanan Belediyeye ait taşınmazın, kira dönem süresinin 31/12/2014 tarihinde bittiği, Belediye Encümen kararı ile sözleşmenin yenilenmeyerek taşınmazın tahliyesine karar verildiği açık olup, bu tarihten sonra işgalci konumuna düşen davacının 2886 sayılı Yasanın 75. maddesi uyarınca tahliyesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, davalı idare ile mevcut olan kira ilişkisinin özel hukuk niteliğinde olduğu, özel hukuk hükümleri uyarınca alınmış bir tahliye kararının bulunmadığı, tahliye kararının kendisine tebliğ edilmediği iddialarıyla, mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Davalı idare tarafından, davacının tahliyesine ilişkin işlemlerin 20/02/2015 tarihinde PTT dağıtıcısına verildiği ancak davacıdan kaynaklanan sebeplerle 02/03/2015 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, tahliyenin ise 03/03/2015 tarihinde gerçekleştiği, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulu'nun 01/08/2016 günlü, K:2016/32 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 1. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Danıştay Onuncu Dairesine gönderilen, daha sonra anılan Daire tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.