Danıştay 2. Daire E.2021/10830 K.2023/2090

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

… İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacıya ait akaryakıt istasyonu faaliyetinde bulunulmak istenilen yerin, meri 09/10/2009 tasdik tarihli 1/5000 ölçekli Sultanbeyli Nazım İmar Planında ''Dere Mutlak Koruma Alanı''nda, meri 15/10/2012 tasdik tarihli 1/1000 ölçekli Uygulama imar planın da "dere yapı yaklaşma sınırı" içinde "yeşil alan" lejantında, 21/10/2013 tasdik tarihli 1/5000 ölçekli Nazım İmar Planı değişikliğinde ise plan onama sınırı dışında kaldığı, taşınmazın akaryakıt istasyonu lejantında bulunmaması nedeniyle 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 80. maddesi uyarınca tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından; ruhsat talebinde bulunduğu akaryakıt istasyonunu 1994 yılınan İSKİ tarafından faaliyetinin durdurulduğu tarihe kadar fiilen işlettiği, fiili kullanım nedeniyle kazanılmış hakkının bulunduğu, kazanılmış hakkı nedeniyle imar planı ve mesafe şartına ilişkin kuralların ruhsat başvurusu hakkında uygulanmaması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 01/08/2016 günlü, K:2016/32 sayılı kararı uyarınca Danıştay Onuncu Dairesine; Danıştay Onuncu Dairesi tarafından ise, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen davada, davacının duruşma talebi 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17/2. maddesi uyarınca yerinde görülmeyerek Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.