Danıştay 2. Daire E.2021/10833 K.2023/1293

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

...

İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı tarafından işletilen işyerinde, davalı idare ekiplerince yapılan denetimde kapalı otopark faaliyetinde bulunulduğunun tespit edildiği, bu durum ile alakalı olarak çalışma ruhsatının ibraz edilmediği, 5216 sayılı Kanun kapsamında davacıya işyeri açma ve çalışma ruhsatı düzenlenmesi için ... tarih ve ... sayılı yazı ile gerekli belgelerin ibrazı için süreli tebligat yapıldığı, ancak davacının davalı idareye ruhsat düzenlenmesi için herhangi bir bilgi ve belge ibraz etmediği,

davacıya ait işyerinde usulüne uygun yetkili makamlardan alınmış ruhsat olmadan yani ruhsatsız olarak kapalı otopark faaliyettinde bulunulduğunun açık ve sabit olduğu ve tesis edilen dava konusu işlemde hukuka ve mevzuata aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından; otopark olarak faaliyet gösterdiği işyeri için ... Belediye Başkanlığından ... tarih ve ... sayılı işyeri açma ve çalışma ruhsatını aldığı, ruhsatsız faaliyette bulunma gibi bir durumun söz konusu olmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulu'nun 01/08/2016 günlü, K:2016/32 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 1. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Danıştay Onuncu Dairesine gönderilen, daha sonra anılan Daire tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.