Danıştay 2. Daire E.2021/13874 K.2023/406

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

... İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; işyerinin bulunduğu taşınmazı kapsayan alanda plan tadilatı yapılmasına ilişkin … günlü, … sayılı Belediye Meclisi Kararı uyarınca hazırlanan … günlü, … sayılı imar planı ile bu plan değişikliği gereğince verilen … günlü, … sayılı yapı ruhsatının, yargı kararı ile iptal edilmesi üzerine söz konusu Mahkeme kararı doğrultusunda davacıya ait işyeri ile birlikte 7 adet işyeri ve 12 adet meskenin, yapı ruhsatı ve yapı kullanma izin belgelerinin, … günlü, … sayılı Encümen kararı ile iptal edildiği ve bu doğrultuda tesis edilen dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, ruhsatın iptali yetkisinin Belediye Başkanında olduğu; binadaki tüm işyerlerinin ruhsatının iptali gerekmesine karşın sadece taraflarının ruhsatının iptal edilmesinin eşitlik ilkesine aykırı olduğu; devam eden 5 yıllık kira sözleşmesi olduğu ve buna dayanarak işyerine ciddi yatırım yapmış olması nedeniyle zarara uğradığı; ruhsat başvurusu aşamasında inşaat ruhsatı ve yapı kullanma izni bulunması gerektiğine dair yasal zorunluluk bulunmadığı gibi bu hususların kiracı olan taraflarınca bilinmesinin de mümkün olmadığı; işletmelerinin Yönetmeliğin 5/c bendinde sayılan ve yapı ruhsatı bulunması gereken işyerlerinden olmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmiştir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

İstemin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve Vergi Mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.