Danıştay 2. Daire E.2021/427 K.2023/1847

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

. İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; dosyada mevcut tutanakta, büfenin 24/05/2005 tarihinde yapılan denetimde kaçak olarak faaliyette bulunduğunun tespit edilmiş olmasına rağmen ecrimisil bedelinin 01/01/2005 tarihinden itibaren hesaplandığı, diğer taraftan ecrimisil bedeli belirlenirken esas alınan tutanağın usule aykırı olarak işgalin başlangıç tarihi, işgale konu alanın yüzölçümü, işgalcilerin kimliği gibi hususların kayıt altına alınmadığı,

diğer taraftan idarelerce ancak tespit tarihinden geriye doğru beş yıllık süre için ecrimisil bedeli alınabilecekken davalı idarece 01/01/2005-01/01/2013 tarihleri arasında 8 yıl için ecrimisil bedeli tahakkuk ettirildiği ve ecrimisil bedelinin mevzuatta öngörülen kriterlere göre belirlenmediği, ayrıca dava konusu işlem ile 01/01/2013 tarihinden itibaren ileriye dönük olarak aylık 535,00 TL ecrimisil bedelinin ödenmesi gerektiği davacıya bildirilmiş ise de, henüz işgal gerçekleşmeden ileri yönelik ecrimisil tahakkuk ettirilmesine hukuken olanak bulunmadığı gerekçeleriyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, işgalin sabit olduğu, tesis edilen işlemlerin yasalara uygun olduğu, ecrimisil bedelinin, taşınmazın bulunduğu mevkii, iş kapasitesi emsal kira bedelleri ve paranın ekonomik değeri göz önünde bulundurularak belirlendiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesi tarafından Danıştay Onuncu Dairesine, Danıştay Onuncu Dairesi tarafından da, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.