Danıştay 3. Daire E.1990/64 K.1992/3

İNŞAAT TAAHHÜT İŞLERİNDE, GEÇİCİ KABUL TARİHİNDEN SONRA ALINAN GİDER BELGELERİNİN, BU İNŞAATLARLA İLGİLİ OLMADIĞI SAPTANMADAN GİDER KABUL EDİLMEMESİNDE KANUNA UYARLIK BULUNMADIĞI HK.

Uyuşmazlık; inşaat ve taahhüt işi ile iştigal eden davacının 1985 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin incelenmesi sonucunda bu dönem de zararlı olmayıp ... lira karlı olduğu, bu zararın ise 1986 takvim yılı kazancından gelir vergisi ile kesilen kaçakçılık cezasına karşı açılan davayı.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 44.maddesinin 1.fıkrasında, inşaat ve onarım işlerinde geçici ve kesin kabul usulüne tabi olan hallerde geçici kabulün yapıldığını gösteren tutanağın düzenlendiği tarihin, diğer hallerde işin fiilen tamamlandığı veya fiilen bırakıldığı tarihin bitim tarihi olarak kabul edileceği, aynı maddenin 2.fıkrasında ise, bitim tarihinden sonra bu işlerle ilgili olarak yapılan giderlerin, her ne nam ile olursa olsun elde edilen hasılatın, bu giderlerin yapıldığı veya hasılatın elde edildiği yılın kar veya zararının tesbitinde dikkate alınacağının hükme bağlandığı, olayda senelere sari iki inşaat işi yapan davacıya.

Kırsal Kalkınma Teknik Ziraat 6. Daireleri lojman inşaatının geçici kabulünün yapıldığı 27.11.1985 tarihinden sonra bazı eksikliklerin ikmal edilmesi için 1.4.1986 tarihine kadar süre verildiğinin inceleme tutanağının 5.maddesiyle tesbitli olduğu, diğer taraftan her iki inşaat işinin geçici kabul tarihinden sonra alınan gider belgelerinin bu inşaatlarla ilgili olmadığı, yolunda idarece yapılmış herhangi bir tesbit bulunmadığı,

hal böyle olunca da, anılan madde hükmü uyarınca bu giderlerin kar zararın tesbi tinde dikkate alınmasının gerektiği, ancak bu inşaatlarla ilgili olmadığı halde giderlere fuzulen intikal ettirildiği tesbit olunan ve taraflarca ihtilafsız bulunan ... liranın giderler arasından çıkarılması nın gerektiği, bu durumda ise davacının 1988 yılı zararının ... lira olduğu, bu zararın 1986 takvim yılı karından düşülmesi durumunda bulunan 848.044 lira matraha nazaran davacının hayat standardına göre daha fazla matrah beyan ettiği gerekçesiyle kabul ederek tarhiyatı terkin eden Vergi Mahkemesi kararının bozulması isteminden oluşmaktadır.