Danıştay 3. Daire E.2018/6783 K.2021/4388

Dava konusu istem: Davacının serbest bölgede yapılan inşaat işinde kullandığı inşaat malzemeleriyle ilgili olarak yüklendiği katma değer vergisinin ihracat istisnası kapsamında haksız yere iade edildiğinden bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak adına 2009 yılının Ocak, Eylül ila Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Yurt içinde faaliyet gösteren davacının serbest bölgede faaliyet gösteren firmaya yaptığı inşaat ve müteahhitlik işinin bir inşaat taahhüt hizmeti olduğu, 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 11. maddesinin 1. Fıkrasının (a) bendi uyarınca ihracat istisnası kapsamına girmediği savunulmuşsa da, davacı tarafından yapılan iş bir inşaat taahhüt hizmeti olduğundan ve "ihracat teslimlerine ilişkin hizmetler" niteliği taşıdığından sözü edilen yasal düzenleme kapsamında olduğu sonucuna varıldığından cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği cezalı vergi kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Serbest bölgede gerçekleşen hizmet ifalarının katma değer vergisinden müstesna olduğu, serbest bölge içinde hazır beton imal edilerek transmikserle dökülmesi işinin katma değer vergisi uygulaması bakımından inşaat taahhüt işleri kapsamında hizmet olarak değerlendirildiği, serbest bölgede verilen hizmet olarak kabul edilmediğinden ve hizmetin yurt içinde serbest bölgedeki inşaatlar için verilmesi de mal teslimi olarak kabul edilemeyeceğinden katma değer vergisine tabi olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ..'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile Mahkeme kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.