Danıştay 3. Daire E.2019/3651 K.2022/2038

Dava konusu istem: Davacının pişmanlık hükümlerini ihlal ettiğinden bahisle Ocak 2010 ve Ocak-Mart 2010 dönemlerine ait katma değer vergisi ve geçici vergi üzerinden adına tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle artırılarak kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkinidir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Mahkemelerince verilen ara kararı üzerine davalı idarece dosyaya sunulan bilgi ve belgelerden, davacı tarafından süresinde verilen beyanname sonrası 13/07/2010 tarihinde bir kısım mal alış faturalarının dönem giderlerinden ve indirilecek katma değer vergisi listesinden çıkarılarak süresinden sonra pişmanlık hükümlerinden yararlanılmak suretiyle 2010 yılının Ocak-Mart dönemine ait geçici vergi ve 2010 yılı Ocak dönemine ait katma değer vergisi düzeltme beyannamelerinin ihtirazi kayıt konulmaksızın verilmesi sonucu tahakkuk eden vergiler ödenmeyerek pişmanlık hükümlerinin ihlal edildiği anlaşıldığından

kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı, tekerrüre esas alınan cezanın 23,00 TL olduğu dikkate alındığında, vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri gereğince artılmasının ölçülük ve orantılılık ilkelerine aykırı düştüğü gerekçesiyle vergi ziyaı cezası yönünden dava reddedilmiş, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı ise kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İhbarnamelerin tebliği hukuka aykırı olduğundan kesilen cezaların kaldırılması gerektiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacıya yapılan tebligatın hukuka uygun olduğu belirtilerek temyiz istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ... 'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.