Danıştay 3. Daire E.2020/2624 K.2020/6137

Dava konusu istem: Davacının alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirmesi nedeniyle bu faturalara konu katma değer vergisi indirimlerinin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca 2005 yılının Ocak ila Aralık ve 2006 Ocak dönemi için adına re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi gereğince 2005 yılı için kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının faturalarını kayıtlarına aldığı. Metal İnşaat Malzemeleri Limited Şirketi,. Sac Metal İnşaat Malzemeleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi,. Metal Demir Çelik İnşaat Malzemeleri Pazarlama Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi ile Tasfiye Halinde.

Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi hakkında saptamalar düzenledikleri faturaların gerçeği yansıtmadığını gösterdiğinden yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı, alımların bir kısmının sahte faturalarla belgelendirilmesi 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinin 1. bendi uyarınca özel usulsüzlük cezası kesilmesini gerektiren eylemler arasında gösterilmediği için kesilen özel usulsüzlük cezası maddenin öngörülüş amacına uygun düşmediği gerekçesiyle tarhiyat yönünden dava reddedilmiş, özel usulsüzlük cezası ise kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına düzenlenen vergi inceleme raporu ile dava konusu dönemde adına düzenlenen faturaların gerçeği yansıtmadığının tespit edildiği, 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinin 1. bendi uyarınca aranan tüm unsurlar ceza zamanaşımı süresinde somut olarak belirlendiğinden kesilen cezada hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri değinilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.