Danıştay 3. Daire E.2021/2877 K.2023/1961

Dava konusu istem: Davacının bir dönem kanuni temsilcisi olduğu asıl borçlu Tasfiye Halinde ...Gıda Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinden alınamayan muhtelif kamu alacağının tahsili amacıyla banka hesabına uygulanan haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davalı idarece, dava konusu haczin dayanağı olan vergi borcuna yönelik olarak asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emirlerinin şirkete posta yoluyla, memur eliyle veya ilanen tebliğ edildiği belirtilmesine rağmen tebligat evraklarının dosyaya sunulamadığı, şirket adına düzenlenen ...ve ...takip numaralı ödeme emirlerinin iptal edildiği, ..., ..., ..., ...ve ...takip numaralı ödeme emirleri ile tebliğ alındılarının Devlet Arşiv Hizmetleri Yönetmeliği uyarınca imha edilmiş olabileceğinin belirtildiği,

bir kısım ödeme emrinin tebliğine ilişkin ilan listesi dosyaya ibraz edilmiş ise de ilanen tebliğ koşullarının oluştuğunu gösteren tebligat evrakının bulunmadığının anlaşıldığı olayda davacının kanuni temsilci sıfatıyla sorumlu tutulabilmesi için gerekli şartların oluştuğundan söz edilemeyeceği gerekçesiyle davacının banka hesabına uygulanan haciz kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu hacze dayanak borcun usulüne uygun olarak kesinleştirildiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.