Danıştay 3. Daire E.2023/4954 K.2024/5242

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 17. maddesiyle 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 103. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca gelir vergisi tarifesine bir basamak daha eklenmek suretiyle 500.000,00TL'nin üzerindeki matraha %40 oranı uygulanması nedeniyle ihtirazi kayıtla verilen 2019 yılı gelir vergisi beyannamesi üzerine bu çekinceye itibar edilmeksizin tahakkuk ettirilen ve ödenen gelir vergisinin fazlaya isabet eden kısmının kaldırılması ve faiziyle birlikte iadesine hükmedilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Gelir vergisinin dilim ve oranına ilişkin olarak 07/12/2019 tarih ve 30971 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 7194 sayılı Kanun'un 17. maddesi ile 193 sayılı Kanunu'nun 103. maddesinde yapılan değişikliğin 05/12/2019 tarihinde Resmi Gazetede yayımlandığı ve ücret gelirleri hariç olmak üzere söz edilen maddenin 01/01/2019 tarihinden itibaren elde edilen gelirlere uygulanmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe gireceğinin düzenlendiği,

davacının beyan ettiği serbest meslek kazancı, menkul sermaye iradı, gayrimenkul sermaye iradı, diğer kazanç ve iradına ilişkin gelirin 2019 yılında elde edildiği ve gelire ilişkin beyannamenin verildiği tarihte yürürlükte olan yasal düzenlemeye göre 01/01/2019 tarihinden itibaren elde edilen gelirin 500.000,00-TL'yi aşan kısmı için %40 oranında gelir vergisi alınmasının hükme bağlandığı açık olduğundan yasada öngörülen oran esas alınmak suretiyle yapılan tahakkukta hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tahakkukun dayanağı olan kanunun Anayasaya, vergi yasalarının geriye yürümezliği, belirlilik ve öngörülebilirlik ilkeleri yönünden aykırı olduğu, vergiyi doğuran olayın yasal düzenlemeden önce meydana geldiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.