Danıştay 3. Daire E.2023/5553 K.2024/4651

Dava konusu istem: Davacı adına, mesleki faaliyetine ilişkin bir kısım gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca 2018 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının banka hesabına aralarında iş ilişkisi bulunan dava dışı üçüncü kişi tarafından yatırılan 2.000.000,00 TL'nin mesleki faaliyeti kapsamında elde ettiği geliri olduğundan bahisle dava konusu tarhiyatın yapıldığının anlaşıldığı olayda, davacının söz konusu tutarı borç olarak aldığı iddiasının parayı gönderen dava dışı üçüncü kişinin ifadesinde de doğrulandığı,

Mahkemelerince verilen ara kararına ilgili banka şubesince verilen cevapta, davacının banka hesap sözleşmesi uyarınca gelen tutarın otomatik olarak fona çevrildiğinin belirtildiği dolayısıyla idarece bu tutarın mesleki faaliyete ilişkin olduğunun somut olarak ortaya konulamadığından yapılan tarhiyatta ve kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İdarelerince yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.