Danıştay 3. Daire E.2023/6119 K.2024/2931

Dava konusu istem: Davacının, 2016 ila 2018 yıllarına ait işlemlerinin incelenmesi sonucu düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak adına salınan vergi ve kesilen cezalardan oluşan kamu alacağının güvence altına alınması amacıyla 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 13. maddesinin birinci fıkrasının 3. bendi uyarınca alınan ihtiyati haciz kararı ile teminat istenmesine yönelik işlemlerin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında tanzim edilen 27/11/2020 tarihli vergi inceleme raporlarına istinaden 21/12/2020 tarihli ihbarnamelerle cezalı vergilerin salındığının anlaşıldığı olayda, 6183 sayılı Kanun'un 9. maddesi uyarınca teminatın ancak vergi incelemesinin devam ettiği durumlarda yapılan ilk hesaplamalara göre istenebileceği, inceleme sonuçlanıp tarhiyat yapıldıktan sonra teminat istenmesine olanak bulunmadığı gibi borçlunun kaçtığı veya kaçması, mallarını kaçırması ve hileli yollara sapma ihtimali olduğu hususunda somut bir tespiti yapılmadığından ihtiyati haciz kararında da hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemler iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına 2016 ila 2018 yıllarına ait amme alacağını güvence altına almak maksadıyla tesis edilen dava konusu işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.