Danıştay 3. Daire E.2023/6313 K.2024/5377

Dava konusu istem: Davacı adına, 31/08/2007 tarihinden itibaren sahibi olduğu ve 01/02/2008 tarihinden itibaren de kiraladığı fabrika binası niteliğindeki satılan taşınmaza ilişkin taşınmaz satış kazancının bir kısmını 2016 yılı kurumlar vergisi beyannamesinde istisna olarak beyan ettiği, söz konusu taşınmazın kira geliri elde etmek amacıyla alındığı ve satış tarihine kadar da kiralama suretiyle değerlendirdiği,

bu durumun şirketin taşınmaz kiralaması ile uğraştığına karine teşkil edeceğinden taşınmaz satışından elde edilen kazancın 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 5. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca istisnadan yararlanamayacağı yolunda tespitleri içeren vergi inceleme raporu uyarınca 2016 yılının Ekim - Aralık dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu tarhiyatın matrahı yönünden bağlı olduğu 2016 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin Mahkemelerinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla kaldırıldığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporu doğrultusunda yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Taşınmaz satış kazancı istisnasına yönelik 5520 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun istisnaları düzenleyen 5. maddesinin 1. fıkrasında yer alan tüm şartları taşıdıkları belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.