Danıştay 3. Daire E.2023/7251 K.2024/1156

Dava konusu istem: Davacının, banka hesabına gönderilen ve kaynağı belli olmayan bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki saptamaları içeren vergi tekniği raporu uyarınca tanzim edilen vergi inceleme raporuna dayanılarak adına 2015 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması ve söz konusu vergi inceleme raporunun iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitlerden, ilgili dönemde küçük ev aletleri satışı yapıldığının davacının beyanıyla sabit olduğu, uyuşmazlık konusu dönemde banka hesabında yüksek tutarlı para giriş çıkışının bulunduğu, söz konusu para giriş çıkışının, herhangi bir ispat edici belge olmaksızın hatır temelli borç alacak ilişkisine dayanmasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği ve davacı tarafından da bu durumun ispatına yönelik herhangi bir belge sunulamamış olduğu dikkate alındığında, bir kısım hasılatın kayıt ve beyan dışı bırakıldığı sonucuna ulaşıldığı,

davacının kârlılık oranına ilişkin olarak İstanbul Ticaret Odası'ndan bilgi istenilmesine rağmen sözü edilen oda tarafından bir oran bildirilmemesi üzerine vergi müfettişince ...Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'nden bildirilen %5 kârlılık oranı dikkate alınarak matrah saptandığı olayda diğer mükellefler nezdinde bir araştırma yapılarak ortalama bir kârlılık oranı belirlenmeden %5 oranının dikkate alınamayacağı, ancak, davacı tarafından incelemede beyan edilen %1 - %2 kârlılık oranının ortalaması olan %1,5'a isabet eden matrahtan kaynaklanan tarhiyatın hukuka uygun olduğu, dava konusu özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı,

vergi inceleme raporunun ise idari davaya konu edilebilecek kesin ve yürütülmesi zorunlu bir işlem olmadığı gerekçesiyle dava konusu tarhiyat azaltılmış, özel usulsüzlük cezası kaldırılmış, vergi inceleme raporu yönünden ise dava incelenmeksizin reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacının ticari faaliyette bulunmasına rağmen beyannamesini vermediği, hakkındaki raporlarda bir kısım hasılatın kayıt ve beyan dışı bırakıldığının somut olarak ortaya konulduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

Davacı tarafından, vergi inceleme raporu tebliğ edilmediğinden tarhiyatın şekil yönünden hukuka aykırı olduğu, yargılama aşamasında esasa etkili itirazların karşılanmadığı, banka hareketlerinin tamamının kazanç ve maliyet olarak dikkate alınamayacağı, incelemenin eksik, yetersiz ve varsayıma dayalı olduğu, bir dönem küçük ev aletleri satışı yapıldığının kabul edilmesinin hesaba gelen paraların münhasıran bu işten kazanıldığı anlamına gelmeyeceği, karşıt incelemelerdeki ifadelerden yüksek miktarda borç alınıp verildiği tespit edilmesine rağmen söz konusu durumların ayrıştırılmadığı,

banka hareketlerinin birçoğunda yer alan Fatih Ayar nezdinde karşıt inceleme yapılmadığı, 2015 yılında banka hesaplarından yapılan çıkışların girişlerden tutar olarak fazla olduğu dolayısıyla kayıt dışı hasılat yönünden bu durumun ticari icaplara uymadığı, lehe beyanların inceleme ve yargılama aşamasında dikkate alınmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile hukuka uygun olan Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.