Danıştay 4. Daire E.1993/5181 K.1994/5209

2577 SAYILI İDARİ YARGILAMA USULÜ KANUNUNUN 48.MADDESİNE GÖRE MAHKEME HEYETİNCE VERİLEN KARARIN TEMYİZ İNCELEMESİNİN TEK HAKİM TARAFINDAN YAPILAMAYACAĞI HK.<

Davacı şirket adına 1988 Nisan dönemine ilişkin olarak salınan gelir (stopaj) vergisiyle kesilen kaçakçılık cezası ...Vergi Mahkemesinin … günlü ve … sayılı kararıyla kaldırılmıştır.Bu kararın temyizine dair istem, aynı Mahkemenin 26.4.1993 günlü ve 1993/67 sayılı tek hakim kararıyla.

30 günlük temyiz süresi geçirildikten sonra yapılmış olması dolayısıyla 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 46.maddesinin 2.fıkrasıyla, 48.maddesinin 6.fıkrası hükümlerine istinaden reddedilmiştir.

Vergi Dairesi müdürlüğü, esas yönünden temyiz edilen kararın kayıtlarına girdiği 18.1.1993 tarihinde tebellüğ edilerek 16.2.1993 tarihinde yapılan temyiz başvurusunun süresinde olduğunu ve kararın tek hakimle verilmesinin kanuna ve usule uygun bulunmadığını ileri sürerek bozulmasını istemektedir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 46.maddesinin 2.fıkrasında Danıştay dava daireleri ile idare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarına karşı tebliğ tarihini izleyen otuz gün içinde Danıştay'da temyiz yoluna başvurulabileceği, 48.maddesinin 6 numaralı fıkrasında da,temyizin kanuni süre geçtikten sonra yapılması halinde kararı veren mahkemenin temyiz isteminin reddine karar vereceği hükme bağlanmıştır.

Olayda, salınan vergi ve kesilen cezayı kaldıran ve İstanbul Vergi Mahkemesi heyetince verilen karar, Vergi Dairesi Müdürlüğüne 15.1.1993 tarihinde tebliğ edilmiş olmasına karşın temyiz dilekçesi 16.2.1993 tarihinde mahkeme kaydına girdiğinden temyiz isteminin süresinde olmadığı gerekçesiyle reddinde kanuna aykırı bir durum bulunmamaktadır.2577 sayılı Kanunun yukarıda metnine yer verilen 48.maddesinin 6.fıkrasına göre mahkeme heyetince verilen kararın temyiz isteminin, tek hakim tarafından incelenerek sonuçlandırılmasında isabet yoktur.

Ancak,tek hakim tarafından verilen bu kararın talebin toplu mahkemece incelenmesi halinde varılacak sonuçtan farklı bulunmaması ve söz konusu karar hakkında temyiz incelemesinin gerçekleştirilmesi karşısında, tek hakimin karar vermiş olması, bozma sebebi olarak görülmemiştir.