Danıştay 4. Daire E.2016/10182 K.2021/2922

Dava konusu istem: Davacı adına, 2010 yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi neticesinde düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden, gayrimenkul satışından elde ettiği ticari kazancı eksik beyan ettiğinden bahisle re'sen tarh edilen 2010 yılı gelir vergisi, 2010/1-3,4-6 dönemleri geçici vergiler ve 2010/1,9 dönemleri katma değer vergileri, 2010/1-3,4-6 ve 2010/1 dönemleri için bir kat, 2010 yılı ve 2010/9 dönemi için bir kat üzerinden tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen vergi ziyaı cezaları ve 213 sayılı Kanunun 353/1 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; olayda, gayrimenkullerin alım, satım ve inşa işleriyle devamlı olarak uğraşanların bu işlerinden elde ettikleri kazancın ticari kazanç sayılacağı düzenlemesi ve davacının satmış olduğu taşınmazların elde ediliş şekli, sayıları ile satış tarihleri birlikte değerlendirildiğinde, davacının 2010 yılı içerisinde satışını yaptığı gayrimenkuller birden çok olsa dahi, organizasyon dahilinde ve devamlı yapılmadığından söz konusu satışların alım, satım ve inşa işleriyle devamlı uğraşma kapsamında değerlendirilemeyeceği, dolayısıyla ticari kazanç meydana getirmediği, bu durumda, dava konusu vergi ve cezalarda hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının gayrimenkul satışlarının ticari kazanç kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, dava konusu işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.