Danıştay 4. Daire E.2016/10647 K.2021/3685

Dava konusu istem: Davacının, yaptığı konut ve dükkan satışı, büfe, kafeterya, otopark gibi sosyal tesis şeklinde nitelendirilen gayrimenkullerin kiraya verilmesi faaliyetlerinde bulunduğundan bahisle 01/01/2012 tarihi itibariyle adına tesis edilen kurumlar vergisi ve kurum geçici vergisi mükellefiyetinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda.

Danıştay’ın yerleşmiş içtihadıyla “devamlı olarak uğraşma” koşulunun; bir vergilendirme döneminde birden çok kez bu işlemlerin yapılması yahut birden fazla vergilendirme döneminde işlem yapılmasını ifade ettiği, davacının ihtilaf konusu 2012-2014 yılları arasında 3 işyeri ile 21 ahşap ev sattığı ve 38 gayrimenkul kiralama işlemi yaptığı, birden çok vergilendirme döneminde yapılan çok sayıdaki alım-satım faaliyetinde devamlılık unsurunun mevcut olduğu ve 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 1. maddesinde belirtildiği üzere iktisadi kamu kuruluşlarının kurum kazançlarının kurumlar vergisine tabi olduğu,

aynı Kanunun 2. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan ve 6. fıkrasında nitelikleri sayılan hususlara göre Belediye bünyesinde iktisadi kamu kuruluşu kurulduğu anlaşıldığından, davacının söz konusu faaliyeti nedeniyle adına tesis edilen mükellefiyette hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Faaliyetlerin devamlılık arz etmediği, belirli bir hacmi olan ticari faaliyet olarak iktisadi kamu işletmesi olmadığı, mükellefiyeti gerektirecek kurum kazancı bulunmadığı ve tesis edilen mükellefiyetin yasal dayanaktan yoksun olduğu, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.