Danıştay 4. Daire E.2016/14210 K.2021/3219

Dava konusu istem: Şarap imalatı işiyle iştigal etmekte olan davacı nezdinde yapılan tespit sonucunda bir kısım eksik bandrol tespit edilmesi neticesinde kıst dönem üzerinden hazırlanan vergi inceleme raporu dayanak alınarak tarh edilen 2011/1, 2 dönemi tek kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacıya ait işyerinde yapılan inceleme sonucunda bir kısım eksik bandrol ve şarap tespit edilmesi neticesinde kıst dönem üzerinden hazırlanan vergi inceleme raporunda, 29/06/2011 tarihinde yapılan fiili envanter sonucunda, 31/12/2010 tarihi itibariyle dönem sonu stok dökme ve şişeli şarap toplamının 107.381,5 litre, dönem içi satışın 27.437,5 litre olarak kabul edildiği, tespit anında ise 51.675,75 litre şarap mevcut olduğundan 28.268,25 litrenin eksik olduğunun tespit edildiği,

aynı tarihte bandroller üzerinde yapılan incelemede 0,75 cc ve 1,50 cc'lik şarap şişeleri için 2009 yılında 12.000 adet bandrol satın alındığı ve yıl sonunda kayıtlı bandrol miktarının önceki dönemden kalan 798 adet bandrolle birlikte toplam 12.798 adet olduğu, 2010 yılında ise 140.000 adet bandrol satın alındığı ve 89.354 adedinin satışta kullanıldığı, 2430 adedinin ise fire olarak beyan edildiği, 2011 yılı Haziran ayına kadar ise 40.000 adet bandrol alındığı ve 24.964 adedinin satışta kullanıldığı, fire miktarının ise 40 adet olarak beyan edildiği,

ancak fiili tespit anında 25.140 adet hazır bandrol ile 1.409 bandrollenmiş şişenin bulunduğu, 49.461 adet bandrolün eksik olduğunun anlaşıldığı, bu bandrollerden 26.383 adedinin eksik çıkan şarabın satışında kullanıldığının kabul edildiği, eksik bandrollere tekabül eden eşya için de hesaplama yapılmak suretiyle dava konusu işlemlerin tesis edildiği anlaşılmakta ise de;

olayda 29/06/2011 tarihinde eksikliği tespit olunan bir kısım bandrol ve bir kısım dökme/şişeleme şaraptan kaynaklandığı anlaşılan uyuşmazlıkta, fiili envanter yapılan 29/06/2011 tarihinden sonra 2011 yılı sonuna kadar dönem içi üretilen şarap miktarının 65.240 litre, dönem içi satışın ise 41.975,25 litre, nihayetinde dönem sonu stok miktarının 103,243 litre olarak bulunduğu buradaki fazlalığın ise 28.267,75 litre olduğunun anlaşıldığı, dolayısıyla tespit sonrasında eksik çıkan miktar kadar sonraki dönemde fazla şarap bulunduğunun görüldüğü,

yapılan işin niteliği gereği üretimin ancak sene sonunda gerçekleştirilebildiği gerçeği göz önüne alındığında sonradan belgesiz alışlarla yaş üzüm temini ve üretilmesi mümkün bulunan dökme şarabın senenin ikinci yarısında eksiklik kadar fazla çıktığının anlaşıldığı, ayrıca bandrollerin alındığı firmadan temin edilmesi mümkün bilgilerle bandrolün 31/12/2011 tarihi itibari ile davacının envanterinde 80.494 adet olarak mevcut olduğu, 0,75 cc ve 1,50 cc'lik şarap şişeleri için karma olarak 2009 yılında 12.000 adet, 2010 yılında 140.000 adet, 2011 yılında 80.000 adet bandrol satın alındığı bu yıldan sonra bandrol alınmadığı,

firelerle ve 2009 yılından devir ile birlikte toplamda yaklaşık 230.328 adet bandrol satın alındığı, satışlarda kullanılan bandrol adedinin ise 2010 yılında 89.354 adet, 2011 yılında 61.792 adet, 2012 yılında 15.620 adet, 2013 yılında 17.222 adet ve 2014 yılında 39.466 adet olmak üzere toplamda 223.454 adet olduğu,

fiili tespit tarihindeki farkın bu şekilde kapandığı ve davalı idarece 2012, 2013 ve 2014 yıllarında yapılan satışlarda kullanılan bandrollerin sonradan temin edildiği ya da beyan edilen satışların bu tutarda olmadığı iddiasında da bulunulmadığı dikkate alındığından idarece fiili ve kaydi envanter sonuçlarından hareketle dönem matrahının sağlıklı bir şekilde tespiti için dönem başı ve sonundaki mevcutlar ile tüm dönem içindeki alış ve satışlar dikkate alınarak hesaplama yapılması zorunlu iken kıst döneme ilişkin fiili,

kaydi envanter karşılaştırılması sonucu elde edilen bilgilerden hareketle tüm vergilendirme dönemi incelenmeksizin tesis edilen işlemlerde hukuka uyarlık görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tarhiyatın hukuka uygun olduğu belirtilerek, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.