Danıştay 4. Daire E.2016/14397 K.2021/2025

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullanıldığından bahisle re'sen tarh edilen 2010/1,2,3,4,5,6,7,8,11,12 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının fatura aldığı Sincan Vergi Dairesi mükellefi. Hafriyat Nakliyat İnşaat San. Tic. Ltd.

Şti. hakkındaki tespitler, davacının iddiaları ve dosyaya sunulan belgeler değerlendirildiğinde; fatura içeriği malların davacının iştigal konusuyla alakalı bulunması, bu tür emtiaları edinmeden faaliyetini gerçekleştirmesinin mümkün bulunmaması, ödemelerin çekle yapılması, işçi çalıştırdığının ve adına kayıtlı araç bulunduğunun tespit edilmiş olması ve dava konusu döneme ilişkin olarak herhangi bir yoklama yapılmamış olması ve diğer taraftan sahte olduğu belirtilen faturaları düzenleyen firma hakkında yapılan komisyon geliri tarhiyatına karşı açılan davada.

Vergi Mahkemesince. Esas ve. Karar sayılı dosya da eksik inceleme yapıldığı ve sahte fatura ticareti ile uğraştığının somut olarak ortaya konulamadığı gerekçesiyle kabul kararı verilmiş olması da göz önünde bulundurulduğunda, davacının ihtilaf konusu dönemde aldığı faturaların gerçek bir mal ve hizmet teslimine dayandığının kabulü gerektiğinden, dava konusu vergi ziyaı cezalı tarhiyatlarda hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.