Danıştay 4. Daire E.2016/16370 K.2021/1887

Dava konusu istem: Davacı adına, taşınmaz satışları nedeniyle ticari kazanç elde edildiğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak 2009/4-6, 2012/4-6 ve 2013/4-6 dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı geçici vergilerin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının 2009-2014 yıllarında toplam 24 adet taşınmaz satışı yapmasına rağmen elde ettiği ticari kazancını beyan etmediğinden bahisle cezalı tarhiyat yapıldığı ancak takdir komisyonuna yasayla tanınan inceleme ve araştırma yetkisi kullanılmaksızın, matrahın dayanağı ve izahı somut olarak belirtilmeden matrah takdir edildiği görüldüğünden yeterli hukuksal dayanaktan yoksun olduğu anlaşılan cezalı tarhiyatın kaldırılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarece, davacının 2009-2014 tarihleri arasında 24 adet taşınmaz sattığı, bu satışların devamlılık arzettiği ve ticari kazanç elde edildiğinin sabit olduğunun tespit edilmesi üzerine sevk edildiği takdir komisyonunca matrah takdir edilmesi üzerine yapılan cezalı tarhiyatların hukuka uygun olduğu belirtilerek kabule ilişkin kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Dava konusu taşınmazların miras yoluyla ivazsız olarak davacı ile birlikte diğer mirasçılara intikal ettiği, davacının gümrük idaresinde çalışan bir kamu personeli olup gayrimenkul alım-satım işi ve ticaretle uğraşmasının mümkün olmadığı, olayda, diğer mirasçılar da mevcut olduğu halde sadece davacı hakkında yapılan cezalı tarhiyatın hukuka aykırı olduğu, ticari bir gaye ile hareket edilmediği belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.